Ας χορέψουμε!!!

Ας χορέψουμε...
Ας μη χασουμε άλλη στιγμή...
Ας αφεθούμε στη μαγεία...
Ας μεθύσουμε απ' τη χαρά χορεύοντας μαζί...
άλλα όχι, μη χάσουμε άλλη στιγμή...
Είναι τόσο μικρά όλα... τόσο λίγα... ο χρόνος, η ζωή μας που φεύγει!!!
Ας χορέψουμε...
Ας χαθούμε...
Ας στροβιλιστούμε στου χορού την πλάνη κι ας ξεχάσουμε...
ότι μας πλήγωσε... ότι μας πηγε πίσω...
Ας χορέψουμε.....εγώ...εσύ... μαζί...

The Passion of Flamenco

Το Flamenco το λατρεύω... είναι μουσική... χορός... έκφραση... κουλτούρα...τρόπος ζωής... που με εξιτάρει... είναι τόσο πολύ κοντά μου...που από πόλύ μικρή προσπαθούσα να χορέψω, να εκφραστώ μέσα από τη μουσική του... να ζαλιστώ απ'το πάθος και την έντασή του... κάποια πράματα για το flamenco και την ιστορία του μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Νάνα Μούσχουρη - Το παιδί με το ταμπούρλο

Μουσική : Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι : Νίκος Γκάτσος

Ζούσε κάποτε στον κόσμο τον αγιάτρευτο
ένα αγόρι ξεχασμένο κι απροστάτευτο
Είχε ένα μικρό ταμπούρλο και το βάραγε
Τι ψυχή βασανισμένη να 'ταν άραγε

Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
η γειτονιά του δεν το κράταγε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
τους δρόμους πήρε και περπάταγε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
καπνός τριγύρω δε φαινότανε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
μα κάπου πόλεμος γινότανε

Τι τα θέλει τα βιβλία και τα γράμματα
σ' όλους έρχονται μια μέρα τα γεράματα
Τι τα θέλει τα παλάτια, τα μαλάματα
Η ζωή κυλάει με δάκρυα και κλάματα

Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
κανένας τόπος δεν τον χώραγε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
στις ερημιές μακριά προχώραγε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
ούτ' ένα φύλλο δεν κουνιότανε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
μα κάπου πόλεμος γινότανε

Νύχτα μέρα περπατούσε ασταμάτητα
σε λαγκάδια φουντωμένα, δάση απάτητα
Μα στου ποταμού την άκρη που αργοκύλαγε
το τσακάλι του πολέμου παραφύλαγε

Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
με τ' άγριο νύχι του σημάδεψε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
και μια ζωούλα ακόμα κλάδεψε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
τ' αγόρι λες ονειρευότανε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
μα γύρω πόλεμος γινότανε

Κι όταν στις κορφές απάνω μέρα χάραξε
στη μικρή καρδιά του μέσα κάτι σπάραξε
Έτσι πέρασε στη χώρα του αμίλητου
και τ' αγρίμια του άλλου κόσμου γίναν φίλοι του

Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
της γης ο κόρφος δεν τον χώρεσε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
στον ουρανό βαθιά προχώρησε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
μα πάντα πόλεμος γινότανε

Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
ταμπούρλο πια δεν ακουγότανε
Ταμ-ταμ, ταμ-ταμ
μα πάντα πόλεμος γινότανε

Ο κόσμος μας καμώθηκε απ' τους "Τρελούς"

Ο κόσμος άλλαξε…. Καμώθηκε απ’ τους «Τρελούς»….
Τους «Τρελούς» που τόλμησαν να ονειρευτούν και να ρισκάρουν…
Να θυμώσουν και να διεκδικήσουν….
Ο κόσμος άλλαξε… Απ’ τους «Τρελούς» που τόλμησαν να είναι διαφορετικοί….
Δεν φοβηθήκανε…ψάξανε πέρα απ’ το ορατό και γνώριμο…
Πέρα απ’ το επιτρεπτό και κόσμιο….
Ο κόσμος άλλαξε… απ’ αυτούς που δεν αρκέστηκαν στο υλικό…. στο χρήμα…στην εξουσία… στο ψέμα…. στον εαυτό τους …
Ο κόσμος άλλαξε χάρη σ’ αυτούς … Τους «Τρελούς»!!! που είχαν όραμα… που θέλησαν να μάθουν την αλήθεια… που το μέλλον της ανθρωπότητας έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στο μυαλό, τη σκέψη, το είναι γι’ αυτούς τους «Ρομαντικούς Τρελούς»…που προτίμησαν το πέταγμα στον άγνωστο ουρανό...παρά να βηματίζουν δειλά και γνώριμα κάτω στη μάνα γη…..
Χαθήκανε στο άγνωστο και άπειρο… Κανείς δεν τους περίμενε… Κανείς δεν τους λησμόνησε…. Άλλοι γυρίσαν και δώσαν απαντήσεις…. Άλλοι χαθήκαν μα έστειλαν αποκρίσεις….

Grease (1978)

Αγαπημένα τραγούδια από το Grease μια ταινία του 1978 που άφησε εποχή ...

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Στης πίκρας τα ξερόνησα

Φοβερός στίχος...καταπληκτικό τραγούδι.... Πόσα χρόνια πριν... πόσο επίκαιρο... ο κόσμος τελικά, στην ουσία του, όσο κι αν τα χρόνια περνούν τόσο ίδιος μοιάζει...Επιδερμικά οι αλλαγές τεράστιες..... εσωτερικά όμως ;;;

Παραθέτω το τραγούδι και μέσα από το Ρεμπέτικο (ταινία)... έτσι για την εικόνα που δόθηκε μέσω της ταινίας στο τραγούδι...

Εσύ το θέλησες - Σοφία Βέμπο

Ακολουθώντας προσεκτικά τα βήματα σου...
μην και ταράξω την πολύπαθη ζωή σου...
μη σε πικράνω... μη σου θυμίσω....
πριν απ' το τώρα... πριν από μένα... πριν απ' το εμάς...
δεν γνωρίζω τίποτα... δεν υπόσχομαι τίποτα...
είμαι εδω...σε καθε βήμα σου σε ακολουθώ...

Change Your Thoughts, and You Change Your World...