Στο αμφιθέατρο ενός αμερικανικού πανεπιστημίου,
κάνει διάλεξη ένας φιλόλογος σε ακροατήριο φοιτητών, και μεταξύ άλλων λέει τα εξής:
- Σε πολλές γλώσσες, δύο αρνήσεις μας κάνουν μια κατάφαση.
Σε άλλες γλώσσες, δύο αρνήσεις δίνουν άρνηση.
Δεν υπάρχει όμως σε καμιά, μα καμιά γλώσσα, η περίπτωση που δύο καταφάσεις να δίνουν άρνηση.
Οπότε ακούγεται από το ακροατήριο η φωνή του Έλληνα φοιτητή:
- Ναι, καλά.
Φως
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Ιστορία παλιά
Που ήσουν???
όταν ζητούσα να είσαι εδώ......
όταν πονούσα σαν έψαχνα στα συντρίμια της ψυχής
απεγνωσμένα κάτι έμβιο ... να σωθώ...
μόνη ... ανισχυρη μαζί και μπερδεμένη με δάκρυ έντονο καταπότι...
γαλήνη... ήμουν εδώ???
κι όμως ήμουν...
Τώρα είμαι??? που???
όταν ζητούσα να είσαι εδώ......
όταν πονούσα σαν έψαχνα στα συντρίμια της ψυχής
απεγνωσμένα κάτι έμβιο ... να σωθώ...
μόνη ... ανισχυρη μαζί και μπερδεμένη με δάκρυ έντονο καταπότι...
γαλήνη... ήμουν εδώ???
κι όμως ήμουν...
Τώρα είμαι??? που???
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ - Χόρχε Μπουκάι
Συνειδητοποίση από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι Ιστορίες να σκεφτείς...
Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν την βλέπω
και πέφτω μέσα.
Την επόμενη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο,
και ξαναπέφτω μέσα.
Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.
Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.
Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που την βλέπω,
πέφτω μέσα.
Την έκτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντας την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.
Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα.
Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου...
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.
Την ένατη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω τον δρόμο μου.
Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω…
στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Σηκώνομαι το πρωί.
Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν την βλέπω
και πέφτω μέσα.
Την επόμενη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο,
και ξαναπέφτω μέσα.
Την τρίτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Ωστόσο,
δεν το θυμάμαι
και πέφτω μέσα.
Την τέταρτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,
παρόλα αυτά,
δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.
Την πέμπτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου
την τρύπα στο πεζοδρόμιο
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω.
Την βλέπω και,
παρόλο που την βλέπω,
πέφτω μέσα.
Την έκτη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντας την με τα μάτια μου.
Την βλέπω,
προσπαθώ να πηδήξω από πάνω,
αλλά πέφτω μέσα.
Την έβδομη μέρα
βγαίνω απ' το σπίτι μου.
Βλέπω την τρύπα.
Παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου
ως την άλλη μεριά,
αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα.
Την όγδοη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω,
φτάνω στην άλλη άκρη!
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα
που χοροπηδάω από τη χαρά μου...
Και, έτσι όπως χοροπηδάω,
ξαναπέφτω μέσα.
Την ένατη μέρα,
βγαίνω απ' το σπίτι μου,
βλέπω την τρύπα,
παίρνω φόρα,
πηδάω
και συνεχίζω τον δρόμο μου.
Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις,
συνειδητοποιώ
ότι είναι πιο βολικό
να περπατάω…
στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010
Καμιά φορα.....
Πόσες φορές νιώσαμε την απόγνωση....
θελήσαμε να φύγουμε μακριά.... και το πιστέψαμε...
Τι μεγάλη βλακεία και αυτή....
καταλαβαίνουμε όμως...
πως δε γίνεται πάρα να 'μάστε εκεί....
Καμιά φορά λέω ν' αλλάξω ουρανό
μα δεν ... μα δεν υπάρχουν δρόμοι...
θελήσαμε να φύγουμε μακριά.... και το πιστέψαμε...
Τι μεγάλη βλακεία και αυτή....
καταλαβαίνουμε όμως...
πως δε γίνεται πάρα να 'μάστε εκεί....
Καμιά φορά λέω ν' αλλάξω ουρανό
μα δεν ... μα δεν υπάρχουν δρόμοι...
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Όλοι έχουμε δικαίωμα στα λάθη...στο να μην καταλαβαίνουμε μέσα από αυτά, στο να μην είμαστε σε θέση να κάνουμε ενδοσκόπηση αυτό είναι το ελάττωμά μας... δεν είναι δυνατόν να πράττουμε και να πέριμένουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας για ανταπόδοση... μα ότι κι αν κάνουμε θα πρέπει να το κάνουμε για τον εαυτό μας και γιατί θα μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτεροι και ωριμότεροι εμείς ως άνθρωποι...γεμάτοι... θα πρέπει να ζούμε για το σήμερα με γνώμονα τα λάθη του παρελθόντος μας και βελτιωμένοι διότι η πρώτη υποχρέωση που έχουμε είναι από τον εαυτό μας στον εαυτό μας...
Στον απολογισμό της ζωής μας να μη φτάσουμε με καρφιά και τύψεις στην ψυχή μας...
Ο κάθε άνθρωπος που πέρασε απ' τη ζωή μας κάτι μας έδωσε και κάτι πήρε...λάθη έκανε, λάθη κάναμε... ίσως αν μπορούσαμε να το δούμε πιο απλά ίσως και να δίναμε "άφεση αμαρτιών", να γνωρίζαμε, να είμασταν σε θέση να.... πολύ απλά να κάναμε τον εγωισμό μας πέρα, δεν υπάρχει λόγος "αυτός" να υπάρχει υπέρογκα στο μυαλό μας....
Το Σάβατο κάποιος άνθρωπος.... ένας πολύ καλός συνάδελφος... ανέβηκε για πρώτη φορα στα 46 και στη ζωή του σε άλογο... δεν έπρεπε να ανέβει... είχε κάποια προβλήματα υγείας που δεν του επιτρέπανε να άνέβει ούτε σε ποδήλατο...γιατί αν έπεφτε οι πληγές του δεν θα μπορούσανε να κλείσουν... του λέγανε να μην ανέβει...αυτός ήθελε (έτσι λένε) ...πίστευε ότι θα τα κατάφερνε...το άλογο όταν δεν σε γνωρίζει δεν σε καλοδέχεται... ανέβηκε...αφινίασε το άλογο και τον έριξέ κάτω... χτύπησε στο κεφάλι του...αιμοραγία...του κλείσανε την πληγή αλλά λόγω του προβλήματος του (ζαχαρο) η πληγή δε σταμάτησε να αιμοραγεί.... τελειωμένη υπόθεση αποφάνθηκαν οι γιατροι κι αν μια στο εκατομμύριο ζήσει θα είναι φυτό... παθαίνει δύο εγκεφαλικά... να του κάνουν τραχειοτομή ή να υπογράψει η γυναίκα του να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα...Αφήνει πολλές υποχρεώσεις πίσω του...
Την Παρασκευή τον είδα με την οικογένειά του να ψωνίζει, όλοι τους ήταν μια χαρά...χαρούμενοι... Το Σάββατο παλί τίποτε δεν έμοιαζε με το απόγευμα της Παρασκευής... Μακάρι να μπορούσε να γίνει ένα θαύμα κι όλα αυτά ένας κακός εφιάλτης... η ζωή όμως είναι σκληρή και δεν καταλαβαίνει από αυτά...
Το παρελθόν μας είναι σίγουρο...το σήμερα βιώσιμο...το μέλλον αβέβαιο....
Δεν θέλω να υπάρχουν μίση...κακίες... απωθημένα μέσα μου....
Όταν θα'ρθει εκείνη η ώρα θα ήθελα τουλάχιστον να είμαι απαλλαγμένη απ' όλα αυτά...δεν υπάρχει λόγος...
Ο κάθε άνθρωπος έρχεται μόνος...ζει μόνος...πεθαίνει μόνος και σε όλο αυτό το διάστημα παλεύει απλά για την επιβίωσή του........
Στον απολογισμό της ζωής μας να μη φτάσουμε με καρφιά και τύψεις στην ψυχή μας...
Ο κάθε άνθρωπος που πέρασε απ' τη ζωή μας κάτι μας έδωσε και κάτι πήρε...λάθη έκανε, λάθη κάναμε... ίσως αν μπορούσαμε να το δούμε πιο απλά ίσως και να δίναμε "άφεση αμαρτιών", να γνωρίζαμε, να είμασταν σε θέση να.... πολύ απλά να κάναμε τον εγωισμό μας πέρα, δεν υπάρχει λόγος "αυτός" να υπάρχει υπέρογκα στο μυαλό μας....
Το Σάβατο κάποιος άνθρωπος.... ένας πολύ καλός συνάδελφος... ανέβηκε για πρώτη φορα στα 46 και στη ζωή του σε άλογο... δεν έπρεπε να ανέβει... είχε κάποια προβλήματα υγείας που δεν του επιτρέπανε να άνέβει ούτε σε ποδήλατο...γιατί αν έπεφτε οι πληγές του δεν θα μπορούσανε να κλείσουν... του λέγανε να μην ανέβει...αυτός ήθελε (έτσι λένε) ...πίστευε ότι θα τα κατάφερνε...το άλογο όταν δεν σε γνωρίζει δεν σε καλοδέχεται... ανέβηκε...αφινίασε το άλογο και τον έριξέ κάτω... χτύπησε στο κεφάλι του...αιμοραγία...του κλείσανε την πληγή αλλά λόγω του προβλήματος του (ζαχαρο) η πληγή δε σταμάτησε να αιμοραγεί.... τελειωμένη υπόθεση αποφάνθηκαν οι γιατροι κι αν μια στο εκατομμύριο ζήσει θα είναι φυτό... παθαίνει δύο εγκεφαλικά... να του κάνουν τραχειοτομή ή να υπογράψει η γυναίκα του να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα...Αφήνει πολλές υποχρεώσεις πίσω του...
Την Παρασκευή τον είδα με την οικογένειά του να ψωνίζει, όλοι τους ήταν μια χαρά...χαρούμενοι... Το Σάββατο παλί τίποτε δεν έμοιαζε με το απόγευμα της Παρασκευής... Μακάρι να μπορούσε να γίνει ένα θαύμα κι όλα αυτά ένας κακός εφιάλτης... η ζωή όμως είναι σκληρή και δεν καταλαβαίνει από αυτά...
Το παρελθόν μας είναι σίγουρο...το σήμερα βιώσιμο...το μέλλον αβέβαιο....
Δεν θέλω να υπάρχουν μίση...κακίες... απωθημένα μέσα μου....
Όταν θα'ρθει εκείνη η ώρα θα ήθελα τουλάχιστον να είμαι απαλλαγμένη απ' όλα αυτά...δεν υπάρχει λόγος...
Ο κάθε άνθρωπος έρχεται μόνος...ζει μόνος...πεθαίνει μόνος και σε όλο αυτό το διάστημα παλεύει απλά για την επιβίωσή του........
Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010
Χρόνια πολλά στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που σαν σήμερα το 1950 γεννήθηκε...Σπουδαίος άνθρωπος, σπουδαία προσωπικότητα, σπουδαίος τραγουδιστής...
Διάβασα δύο δηλώσεις του πριν από λίγο και θέλω να τις μεταφέρω στο μπλογκάκι μου :
Τους ροκάδες τους εμφανίζουν με αλυσίδες, με κρίκους, βρομιάρηδες και άπλυτους. Η ροκ δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Αυτό είναι μαϊμουδισμοί, είναι μόδες για να πουλήσουν οι εταιρίες. Ροκ σημαίνει έχω θέση, άποψη, έχω φωνή, καταγγέλλω και είμαι ακλόνητος σε αυτά σαν βράχος. Εξού και «ροκ». Η ροκ αποκαλύπτει, δεν αποκαλύπτεται. Μου αρέσει, για παράδειγμα, που σε λίγες μέρες θα τραγουδήσω με τους Scorpions. Είναι απλοί, έχουν αληθινό στίχο, ο ερωτικός τους στίχος είναι το κυρίαρχο στοιχείο τους, δεν μεμψιμοιρούν, μιλούν για έναν υγιή έρωτα, η δε φωνή του Klaus Meine, με αυτές τις ψιλές που έχει, είναι μαγική. Στην προσωπική μας επαφή, ο Klaus Meine είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, πολύ τρυφερός. Και όταν κυνηγάς την τρυφερότητα σε μια τόσο σκληρή εποχή, σημαίνει ότι κάνεις κάτι σημαντικό.
Το σημαντικό δεν είναι να πεις «δίνω», είναι να έχεις και το ταλέντο να δεις τι σου δίνει ο άλλος. Εκεί είναι το μυστικό.
Διάβασα δύο δηλώσεις του πριν από λίγο και θέλω να τις μεταφέρω στο μπλογκάκι μου :
Τους ροκάδες τους εμφανίζουν με αλυσίδες, με κρίκους, βρομιάρηδες και άπλυτους. Η ροκ δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Αυτό είναι μαϊμουδισμοί, είναι μόδες για να πουλήσουν οι εταιρίες. Ροκ σημαίνει έχω θέση, άποψη, έχω φωνή, καταγγέλλω και είμαι ακλόνητος σε αυτά σαν βράχος. Εξού και «ροκ». Η ροκ αποκαλύπτει, δεν αποκαλύπτεται. Μου αρέσει, για παράδειγμα, που σε λίγες μέρες θα τραγουδήσω με τους Scorpions. Είναι απλοί, έχουν αληθινό στίχο, ο ερωτικός τους στίχος είναι το κυρίαρχο στοιχείο τους, δεν μεμψιμοιρούν, μιλούν για έναν υγιή έρωτα, η δε φωνή του Klaus Meine, με αυτές τις ψιλές που έχει, είναι μαγική. Στην προσωπική μας επαφή, ο Klaus Meine είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, πολύ τρυφερός. Και όταν κυνηγάς την τρυφερότητα σε μια τόσο σκληρή εποχή, σημαίνει ότι κάνεις κάτι σημαντικό.
Το σημαντικό δεν είναι να πεις «δίνω», είναι να έχεις και το ταλέντο να δεις τι σου δίνει ο άλλος. Εκεί είναι το μυστικό.
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Δηλωσεις κατά καιρούς από τον ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Κουρσάρος ονείρων δεν μπορείς να γίνεις Απλά πρέπει να κυνηγάς το όνειρο σαν ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ
Ποιότητα ζωής είναι να ζείς με συναίσθημα και με ελπίδα.
Ποιότητα ζωής είναι να μίλας,να ανταλλάσεις συναισθήματα με τους ανθρώπους,να είσαι κοντά τους.
Μην περιμένουμε από τους δημιουργούς να ταυτίζονται με το έργο τους.
Αυτό κρύβει κι ένα φασισμό μέσα του,γιατί τότε θα αποκλείαμε την φαντασία και το όνειρο και την ουτοπία που κρύβεται πίσω από κάθε σκέψη.
Πάντα ήμουν με εκείνους που διεκδικούν και αγωνίζονται. Πάντα ήμουν με εκείνους που ονειρεύονται.
Το έχω τραγουδήσει. Χρόνια πολλά, στα παιδιά που ονειρεύονται, στα παιδιά που δεν τρώνε την φόλα, στα απιδιά που τα θέλουνε όλα. Δεν περιμένουμε καμιά αλλαγή από τους μεγάλους. Οι μεγάλοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διατηρούν τα πράγματα ως έχουν. Αυτοί αποφασίζουν για τις τύχες μας και μάλιστα χωρίς τη δική μας συμμετοχή.
Ο μόνος αντίπαλος μου είναι η φωνή μου. κάνω συνεχείς προσπάθειες ανανέωσης τραγουδώντας ποίηση, λαϊκό τραγούδι, αλλάζοντας ενορχήστρωση-. Τις οποίες έρχεται μετά η φωνή μου και τις "καταργεί" . Είναι μια φωνή με έντονη προσωπικότητα- καλή η κακή, δεν ξέρω. Προσωπικά θα ήθελα να Είχα καλύτερη φωνή.
Δεν τραγουδάω για να μεγαλώσει η να μικρύνει το κοινό μου.
Τραγουδάω για μένα και γι αυτούς που βλέπουν τα πράγματα όπως εγώ, όσοι κι αν είναι.
Δεν μπαίνει καν θέμα αν κουράστηκα ή όχι. Είναι σαν να μου λέει κάποιος "κουράστηκες να ζεις". Είναι τρόπος ζωής μου αυτό το τραγούδι.
Δεν δέχομαι την κριτική στην τέχνη, είναι φασισμός,Η τέχνη είναι ελεύθερη, δεν έχει όρια και περιθώρια. Ο μόνος κριτής είναι η διαχρονικότητα ενός έργου τέχνης κι η κλασικοποίηση του αργότερα.
Οι καλλιτέχνες δεν είναι μάγοι, ούτε δάσκαλοι. Μόνο να τραγουδήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου είναι πολιτική πράξη. Αυτό φτάνει.
Δεν λύνει κανένα πρόβλημα το τραγούδι, απλώς ευαισθητοποιεί ή δίνει κουράγιο στους ήδη αγωνιζόμενους.
Αν θα έκανα καριέρα θα έπρεπε να απαρνηθώ τον τρόπο που ζω. Η καριέρα σου τρώει όλη σου τη ζωή. Δεν την πουλάω την ζωή μου, την κρατάω για μένα, την οικογένεια μου και τους φίλους μου.
Όχι δεν θα τα παρατήσω ποτέ. Οι μεμψίμοιροι τα παρατούν, εκείνοι που αισθάνονται ζωντανοί στέκονται απέναντι και πολεμούν.
Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την πορεία μου. Θα ήθελα να 'χω κάνει ακόμη τόσα κι άλλα τόσα, αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον.
(πηγή από το κανάλι στο youtube iocastis)
Κουρσάρος ονείρων δεν μπορείς να γίνεις Απλά πρέπει να κυνηγάς το όνειρο σαν ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ
Ποιότητα ζωής είναι να ζείς με συναίσθημα και με ελπίδα.
Ποιότητα ζωής είναι να μίλας,να ανταλλάσεις συναισθήματα με τους ανθρώπους,να είσαι κοντά τους.
Μην περιμένουμε από τους δημιουργούς να ταυτίζονται με το έργο τους.
Αυτό κρύβει κι ένα φασισμό μέσα του,γιατί τότε θα αποκλείαμε την φαντασία και το όνειρο και την ουτοπία που κρύβεται πίσω από κάθε σκέψη.
Πάντα ήμουν με εκείνους που διεκδικούν και αγωνίζονται. Πάντα ήμουν με εκείνους που ονειρεύονται.
Το έχω τραγουδήσει. Χρόνια πολλά, στα παιδιά που ονειρεύονται, στα παιδιά που δεν τρώνε την φόλα, στα απιδιά που τα θέλουνε όλα. Δεν περιμένουμε καμιά αλλαγή από τους μεγάλους. Οι μεγάλοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διατηρούν τα πράγματα ως έχουν. Αυτοί αποφασίζουν για τις τύχες μας και μάλιστα χωρίς τη δική μας συμμετοχή.
Ο μόνος αντίπαλος μου είναι η φωνή μου. κάνω συνεχείς προσπάθειες ανανέωσης τραγουδώντας ποίηση, λαϊκό τραγούδι, αλλάζοντας ενορχήστρωση-. Τις οποίες έρχεται μετά η φωνή μου και τις "καταργεί" . Είναι μια φωνή με έντονη προσωπικότητα- καλή η κακή, δεν ξέρω. Προσωπικά θα ήθελα να Είχα καλύτερη φωνή.
Δεν τραγουδάω για να μεγαλώσει η να μικρύνει το κοινό μου.
Τραγουδάω για μένα και γι αυτούς που βλέπουν τα πράγματα όπως εγώ, όσοι κι αν είναι.
Δεν μπαίνει καν θέμα αν κουράστηκα ή όχι. Είναι σαν να μου λέει κάποιος "κουράστηκες να ζεις". Είναι τρόπος ζωής μου αυτό το τραγούδι.
Δεν δέχομαι την κριτική στην τέχνη, είναι φασισμός,Η τέχνη είναι ελεύθερη, δεν έχει όρια και περιθώρια. Ο μόνος κριτής είναι η διαχρονικότητα ενός έργου τέχνης κι η κλασικοποίηση του αργότερα.
Οι καλλιτέχνες δεν είναι μάγοι, ούτε δάσκαλοι. Μόνο να τραγουδήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου είναι πολιτική πράξη. Αυτό φτάνει.
Δεν λύνει κανένα πρόβλημα το τραγούδι, απλώς ευαισθητοποιεί ή δίνει κουράγιο στους ήδη αγωνιζόμενους.
Αν θα έκανα καριέρα θα έπρεπε να απαρνηθώ τον τρόπο που ζω. Η καριέρα σου τρώει όλη σου τη ζωή. Δεν την πουλάω την ζωή μου, την κρατάω για μένα, την οικογένεια μου και τους φίλους μου.
Όχι δεν θα τα παρατήσω ποτέ. Οι μεμψίμοιροι τα παρατούν, εκείνοι που αισθάνονται ζωντανοί στέκονται απέναντι και πολεμούν.
Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την πορεία μου. Θα ήθελα να 'χω κάνει ακόμη τόσα κι άλλα τόσα, αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον.
(πηγή από το κανάλι στο youtube iocastis)
Μη με αλλάξεις
Απ' την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ' το δικό μου πυρετό,
θα γίνω αυτό, που ονειρευόσουν,
αλλά δε θα 'μαι πια εγώ.
Μου λες, πως όλα θα τα φτιάξεις,
σα να 'ναι ρούχα πεταμένα.
Θα καταφέρεις να μ' αλλάξεις,
μα θα 'χεις άλλη, όχι εμένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός, να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ' αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.
Όπου με θέλεις, θα ταιριάζω,
το λίγο μου θα 'ναι αρκετό σου.
Θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω
και θ' αγαπάς τον εαυτό σου.
Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα,
κάνε γη και ουρανός, να μοιάζουν ένα.
Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις,
αν μ' αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
ΑΓΟΡΑ
Μία ταινία που πέρα από το ότι δείχνει πράματα για τη ζωή της Μαθηματικού - Φιλοσόφου Υπατίας η οποία ήταν καταπληκτική προσωπικότητα δείχνει επίσης το κακό που μπορεί να προκαλέσει ο φανατισμός της θρησκείας και συγκεκριμένα καταλαβαίνεις λίγα πράματα για το πως επιβλήθηκε ο χριστιανισμός και τι είδους άνθρωποι έχουν ανακηρρυχθεί άγιοι... Την Υπατία τη σφάξανε χριστιανοί οπαδοί του ανθρωπόμορφου τέρατος Κύριλου, επισκόπου και μετέπειτα αυτοκράτορα της Αλεξάνδρειας ο οποίος μετα θάνατον ανακηρρύχθηκε άγιος και γιατρός... Τουλάχιστον ιστορικά αξίζει να δούμε αυτή την ταινία ή ακόμη καλύτερα να διαβάσουμε το βιβλίο "ΑΓΟΡΑ" διότι η ταινία πραγματικά έχει πολλές και σημαντικές παραλείψεις....Ο χριστιανισμός κατέστρεψε τον πολιτισμό της Αρχαίας Αλεξάνδρειας όπως φυσικά και της Αρχαίας Ελλάδας απλά γιατί επιβλήθηκε με το έτσι θέλω απαγορεύοντας οτιδήποτε και οποιαδήποτε άλλη σκέψη όχι μεμονωμένα κατ' άτομο άλλα ως οικογένεια για παράδειγμα αν σε μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων οι τρεις ήταν χριστιανοι και ένας δεν ήταν, σκότωνανε όλη την οικογένεια, ο χριστιανισμός δυστυχώς επιβλήθηκε με το φόβο, όλοι οι πάπυροι "βιβλία" που υπήρχαν μέχρι τότε στη διάσημη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, έρευνα χιλιάδων ετών από εξαιρετικούς επιστήμονες - φιλοσόφους που πέρασαν καταστράφηκαν από τους χριστιανούς αφήνοντας τον κόσμο έρμαιο της άγνοιας, φοβισμένο, υπόδουλο....
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ - ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ
Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
10 minutes
Ten minutes only !!!
δέκα λεπτά μονάχα και είναι ικανά να αλλάξουν όλη τη ζωή μας... δέκα λεπτά μόνο...
Ας μην αφήνουμε λοιπόν πράματα, καταστάσεις για αργότερα, για μετά, για αύριο... αυτό το μετά...το αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά...μπορεί να μην μπορέσει να έρθει ποτέ... μην αφήνουμε απωθημένα στην ζωή μας ...απλούστατα μπορεί να παραμείνουν απωθημένα... και με τις φοβίες μας!!! το πιθανότερο να παραμείνουν απωθημένα...
δέκα λεπτά μονάχα και είναι ικανά να αλλάξουν όλη τη ζωή μας... δέκα λεπτά μόνο...
Ας μην αφήνουμε λοιπόν πράματα, καταστάσεις για αργότερα, για μετά, για αύριο... αυτό το μετά...το αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά...μπορεί να μην μπορέσει να έρθει ποτέ... μην αφήνουμε απωθημένα στην ζωή μας ...απλούστατα μπορεί να παραμείνουν απωθημένα... και με τις φοβίες μας!!! το πιθανότερο να παραμείνουν απωθημένα...
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
ΦΥΓΑΜΕ!!!
Φύγαμε και πάμε...
πάμε γιατί έτσι γουστάρουμε...
γουστάρουμε γιατί έτσι μας αρέσει
και γενικά η ζωή συνεχίζεται...
πάμε γιατί έτσι γουστάρουμε...
γουστάρουμε γιατί έτσι μας αρέσει
και γενικά η ζωή συνεχίζεται...
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Vuelvo Al Sur
To Vuelvo Al Sur είναι ένα από τα καλύτερα Tango του Astor Piazzola, παρακάτω το έχουμε ερμηνευμένο από τους Gotan Project.
Οι Gotan Project είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από Αργεντίνους και Γάλλους. Οι Gotan Project σχηματίστηκαν το 1999 και έχουν καταφέρει να ταιριάξουν απόλυτα την ηλεκτρονική μουσική με το αργεντίνικο Tango. Η πρώτη τους δουλειά έγινε το 2000 και είχε τον τίτλο Vuelvo Al Sur.
Το όνομα του συγκροτήματος ένα γλωσσικό παιχνίδι δημοφιλές στην ισπανική αργκό που έχει να κάνει με την αντιστροφή των συλλαβών. Η λέξη tango λοιπόν μετατρέπεται σε Gotan... Το συγκεκριμένο γλωσσικό παιχνίδι θυμάμαι πως το έπαιζα κι εγω πολλές φορές την ημέρα σε μικρότερη ηλίκια και σπανιότερα σήμερα...έχει πολύ πλάκα...
Πόλύ όμορφο, ασθησιακό, αισθαντικό κομμάτι.... Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να ταξιδέψουμε μαζί του, εκεί που ο καθένας θέλει... Σε άλλη εποχή... Σε άλλη μεριά...Σε ενα χορό...δεν ξέρω....Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε αυτό που ο καθένας θέλει...
Οι Gotan Project είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από Αργεντίνους και Γάλλους. Οι Gotan Project σχηματίστηκαν το 1999 και έχουν καταφέρει να ταιριάξουν απόλυτα την ηλεκτρονική μουσική με το αργεντίνικο Tango. Η πρώτη τους δουλειά έγινε το 2000 και είχε τον τίτλο Vuelvo Al Sur.
Το όνομα του συγκροτήματος ένα γλωσσικό παιχνίδι δημοφιλές στην ισπανική αργκό που έχει να κάνει με την αντιστροφή των συλλαβών. Η λέξη tango λοιπόν μετατρέπεται σε Gotan... Το συγκεκριμένο γλωσσικό παιχνίδι θυμάμαι πως το έπαιζα κι εγω πολλές φορές την ημέρα σε μικρότερη ηλίκια και σπανιότερα σήμερα...έχει πολύ πλάκα...
Πόλύ όμορφο, ασθησιακό, αισθαντικό κομμάτι.... Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να ταξιδέψουμε μαζί του, εκεί που ο καθένας θέλει... Σε άλλη εποχή... Σε άλλη μεριά...Σε ενα χορό...δεν ξέρω....Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε αυτό που ο καθένας θέλει...
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων
Ίσως, αν η κοινωνία μας ήταν φτιαγμένη από παιδιά
ο κόσμος μας να 'ταν καλύτερος
Ίσως τότε να ζούσαμε για τη χαρά του εαυτού μας
μέσα από τη φύση και τα ζώα
μέσα από ένα πάιχνίδι και μια αγκαλιά
μέσα από την αθωότητα και την ανεμελιά
Μέσα από όλα αυτά που θα πρεπε να χει καλλιεργήσει ο ενήλικας "ώριμος" άνθρωπος, για να μη χαθεί και να μην πληγώσει...
ο κόσμος μας να 'ταν καλύτερος
Ίσως τότε να ζούσαμε για τη χαρά του εαυτού μας
μέσα από τη φύση και τα ζώα
μέσα από ένα πάιχνίδι και μια αγκαλιά
μέσα από την αθωότητα και την ανεμελιά
Μέσα από όλα αυτά που θα πρεπε να χει καλλιεργήσει ο ενήλικας "ώριμος" άνθρωπος, για να μη χαθεί και να μην πληγώσει...
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
Ο κόσμος που αλλάζει!!!
Αυτός ο κόσμος αλλάζει με τρόπο και ταχύτητα τρομακτική...
Η ανασφάλεια και ο τρόμος κυριεύει τους ανθρώπους σήμερα, τα πράματα καθώς φαίνεται τραγικά...
Απ' ότι φαίνεται είμαστε στην αρχή...
στην αρχή του τέλους???
ή
στην αρχή μιας καινουργιας αρχής???
μάλλον
και των δυο γιάτι μέσα απ' το τέλος γεννιέται μια καινούργια αρχή...
Η καινούργια αρχή όμως θα γεννήθει μετά από μία πολύχρονη και επίπονη "εγκυμοσύνη"...
Ο κόσμος αλλάζει και δεν ξέρω αν είμαστε ικανοί να κάνουμε κάτι γι΄ αυτό...
ίσως και να υπάρχει κάτι...
σίγουρα υπάρχει κάτι...
Άρκει να ξεφύγουμε από τον τρόπο ζωής που μας μάθανε... που μας επιβάλλανε... για να μπορούν αυτοί να κάνουν ότι θέλουν εκει "πάνω"...οφείλουμε και πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία... αν θέλουμε να δούμε τον κόσμο να αλλάζει ουσιαστικά ετούτη τη φορά...έχουμε κάνει πολλά λάθη και συνεχίζουμε να κάνουμε... δυστυχώς...Με τα λόγια όλοι μας κτίζουμε ανώγεια, οι πραξεις μας όμως???
Όλοι μαζί...σαν μια χούφτα...δυνατοί...για να δώσουμε την μπουνιά σε αυτούς που αποφασίσανε πως φταίμε, στο κατεστημένο, σε αυτούς που με μαεστρία μας κατακλέψανε και ασυγκίνητοι συνεχίζουν, παραμένουν κλέφτες, γιατίς δεν επιστρέφουν??? Μας κατακλέψανε και δεν τιμωρείται κανεις, τα πάντα παραμένουν ως έχουν με την μόνη διαφορά, μικρή γι' αυτούς, ότι την πληρώνει ο λαός που για χρόνια τους πίστευε και τους πιστεύει, αυτό δυστυχώς είναι το αποτυχημένο πρότυπο της Δημοκρατίας που μας έφερε εδώ και πρέπει να κάνουμε κάτι όλοι εμείς οι απλοί, σαν γροθιά, για να το αλλάξουμε... Να το αλλάξουμε, για να μην ψάχνουμε τρόπους να ξενητευτούμε, μα να παραμείνουμε ΕΔΩ...
Τους κλέφτες αυτού του είδους λοιπόν τους ονομάζουν "γύπες"... ο γύπας όμως το αρπακτικό, "αρπάζει" τόσο όσο για να καλύψει την πείνα του και όχι για να αποθηκεύει και να στερεί από τους υπόλοιπους... όχι για να κάνει συνειδητά κακό στα πλάσματα αυτής της φύσης και ακόμη χειρότερα στην ίδια την φύση...αυτή είναι η διαφορά που μεταμορφώνει το γύπα σε ένα συμπεθάστατο ον που κινείται με τους νόμους της φύσης και τον προσβάλει όταν απόκαλούν "αυτούς" με το όνομά του στην γλώσσα της οικονομίας...
Ο κόσμος αυτος ας αλλάξει, πρέπει να αλλάξει...
Αυτή τη φορά όμως για το καλό της μάζας γενικότερα, είτε αυτό είναι άνθρωποι, ζώα, δένδρα, φυτά κλπ...
Με σεβασμό στους νόμους της φύσης πάνω από όλα και στο δικαίωμα που έχει κάθε ζωντανό στο σύντομο πέρασμά του από ΄δω πάνω...
Η ανασφάλεια και ο τρόμος κυριεύει τους ανθρώπους σήμερα, τα πράματα καθώς φαίνεται τραγικά...
Απ' ότι φαίνεται είμαστε στην αρχή...
στην αρχή του τέλους???
ή
στην αρχή μιας καινουργιας αρχής???
μάλλον
και των δυο γιάτι μέσα απ' το τέλος γεννιέται μια καινούργια αρχή...
Η καινούργια αρχή όμως θα γεννήθει μετά από μία πολύχρονη και επίπονη "εγκυμοσύνη"...
Ο κόσμος αλλάζει και δεν ξέρω αν είμαστε ικανοί να κάνουμε κάτι γι΄ αυτό...
ίσως και να υπάρχει κάτι...
σίγουρα υπάρχει κάτι...
Άρκει να ξεφύγουμε από τον τρόπο ζωής που μας μάθανε... που μας επιβάλλανε... για να μπορούν αυτοί να κάνουν ότι θέλουν εκει "πάνω"...οφείλουμε και πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία... αν θέλουμε να δούμε τον κόσμο να αλλάζει ουσιαστικά ετούτη τη φορά...έχουμε κάνει πολλά λάθη και συνεχίζουμε να κάνουμε... δυστυχώς...Με τα λόγια όλοι μας κτίζουμε ανώγεια, οι πραξεις μας όμως???
Όλοι μαζί...σαν μια χούφτα...δυνατοί...για να δώσουμε την μπουνιά σε αυτούς που αποφασίσανε πως φταίμε, στο κατεστημένο, σε αυτούς που με μαεστρία μας κατακλέψανε και ασυγκίνητοι συνεχίζουν, παραμένουν κλέφτες, γιατίς δεν επιστρέφουν??? Μας κατακλέψανε και δεν τιμωρείται κανεις, τα πάντα παραμένουν ως έχουν με την μόνη διαφορά, μικρή γι' αυτούς, ότι την πληρώνει ο λαός που για χρόνια τους πίστευε και τους πιστεύει, αυτό δυστυχώς είναι το αποτυχημένο πρότυπο της Δημοκρατίας που μας έφερε εδώ και πρέπει να κάνουμε κάτι όλοι εμείς οι απλοί, σαν γροθιά, για να το αλλάξουμε... Να το αλλάξουμε, για να μην ψάχνουμε τρόπους να ξενητευτούμε, μα να παραμείνουμε ΕΔΩ...
Τους κλέφτες αυτού του είδους λοιπόν τους ονομάζουν "γύπες"... ο γύπας όμως το αρπακτικό, "αρπάζει" τόσο όσο για να καλύψει την πείνα του και όχι για να αποθηκεύει και να στερεί από τους υπόλοιπους... όχι για να κάνει συνειδητά κακό στα πλάσματα αυτής της φύσης και ακόμη χειρότερα στην ίδια την φύση...αυτή είναι η διαφορά που μεταμορφώνει το γύπα σε ένα συμπεθάστατο ον που κινείται με τους νόμους της φύσης και τον προσβάλει όταν απόκαλούν "αυτούς" με το όνομά του στην γλώσσα της οικονομίας...
Ο κόσμος αυτος ας αλλάξει, πρέπει να αλλάξει...
Αυτή τη φορά όμως για το καλό της μάζας γενικότερα, είτε αυτό είναι άνθρωποι, ζώα, δένδρα, φυτά κλπ...
Με σεβασμό στους νόμους της φύσης πάνω από όλα και στο δικαίωμα που έχει κάθε ζωντανό στο σύντομο πέρασμά του από ΄δω πάνω...
η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει....
Επιτέλους... φτωχοί!
Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ
...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό - όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό - ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως
ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω
γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να
γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας
και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το
τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην
τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία
παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου»,
των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και
το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές
διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ
και της Ναόμι Κάμπελ.
Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.
Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι
ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να
προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες
λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την
πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της
εξαίρετης φτώχειας μας.
Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων
μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι
ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της
περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.
Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της
ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που
υπαινίσσονται οι στατιστικές.
Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας
δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και
κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.
Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.
Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...
Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους
τριτοκοσμικούς..
Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά
Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών.
Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο
μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να
κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της
πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή
νομίζω πως θα μας πείσει...
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ, ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟ... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ...
ΜΠΟΡΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΠΑΝΩ???
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΞΙΟΣ ΑΤΟΜΙΚΑ ΟΤΑΝ:
ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΛΟΥΞ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Ή ΤΖΙΠ,ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟ Ή ΠΑΡΚΑΡΕΙ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΒΕΝΖΙΝΗ...
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΩΜΑΤΙΟ ΧΩΡΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ,ΜΕ ΥΠΕΡΛΟΥΞ ΠΛΑΚΑΚΙΑ,ΚΟΥΦΩΜΑΤΑ,ΚΟΥΖΙΝΕΣ ΚΛΠ...ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΘΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΤΟΥ...
ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΣΕ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ...ΚΙ ΑΣ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ...
ΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ ΤΟΥ...
ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΥΣΤΟΛΟ ΠΕΤΑΜΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ...
ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΟΥ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΘΑ ΤΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ...
ΑΣΧΕΤΑ ΚΙ ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ...
ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ, ΠΑΝΤΑ, ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙ... ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΕΙΠΑΜΕ, ΑΤΟΜΙΚΑ...
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΡΕΧΕΙ... ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ...ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ ΟΜΩΣ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ, ΤΖΕΤ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΜΕΡΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ, ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ... ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ... ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΕΧΟΥΝ ΞΟΔΕΥΤΕΙ ΤΡΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ... ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ... ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ...
ΤΙ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ... ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ???...
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΤΟΥΝ...ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ "ΩΡΑΙΟΣ"...
ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΠΟΡΕΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ?
ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΘΑ 'ΛΕΓΑ ΕΠ'ΑΥΤΟΥ, ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ... ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...
Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ
...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό - όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό - ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως
ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω
γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να
γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας
και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το
τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην
τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή
παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία
παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου»,
των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και
το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές
διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ
και της Ναόμι Κάμπελ.
Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού.
Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι
ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να
προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες
λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την
πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της
εξαίρετης φτώχειας μας.
Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων
μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι
ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της
περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.
Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της
ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που
υπαινίσσονται οι στατιστικές.
Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας
δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και
κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.
Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.
Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...
Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους
τριτοκοσμικούς..
Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά
Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών.
Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο
μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να
κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της
πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή
νομίζω πως θα μας πείσει...
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ, ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ, ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟ... ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ...
ΜΠΟΡΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΠΑΝΩ???
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΞΙΟΣ ΑΤΟΜΙΚΑ ΟΤΑΝ:
ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΛΟΥΞ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Ή ΤΖΙΠ,ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟ Ή ΠΑΡΚΑΡΕΙ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΒΕΝΖΙΝΗ...
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΩΜΑΤΙΟ ΧΩΡΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ,ΜΕ ΥΠΕΡΛΟΥΞ ΠΛΑΚΑΚΙΑ,ΚΟΥΦΩΜΑΤΑ,ΚΟΥΖΙΝΕΣ ΚΛΠ...ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΘΑ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΤΟΥ...
ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΣΕ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ...ΚΙ ΑΣ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ...
ΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ ΤΟΥ...
ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΥΣΤΟΛΟ ΠΕΤΑΜΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ...
ΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΟΥ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΘΑ ΤΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ...
ΑΣΧΕΤΑ ΚΙ ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ...
ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ, ΠΑΝΤΑ, ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙ... ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΕΙΠΑΜΕ, ΑΤΟΜΙΚΑ...
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΡΕΧΕΙ... ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ...ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ ΟΜΩΣ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ, ΤΖΕΤ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΜΕΡΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ, ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ... ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ... ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΡΕΞΙΜΑΤΟΣ ΕΧΟΥΝ ΞΟΔΕΥΤΕΙ ΤΡΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ... ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ... ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ...
ΤΙ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ ... ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ???...
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΤΟΥΝ...ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ "ΩΡΑΙΟΣ"...
ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΠΟΡΕΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ?
ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΘΑ 'ΛΕΓΑ ΕΠ'ΑΥΤΟΥ, ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ... ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ...ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ...
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες,
πόσες φορές το ακούσαμε
και άλλες πάλι το πιστέψαμε,
χαρήκαμε από τη φτιαχτή ουτόπια
και ανεμίζαμε ευτυχισμένοι,
σε δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα
και ξάφνου ένα μικρό αεράκι,
σκόρπισε τα ροδοπέταλα στους πέντε ανέμους
και το παραμυθάκι αρκέστηκε στο λασπωμένο δρόμο από την βροχή...
Ω!!! ψυχή μου!!! εσύ ρομαντική,
που όταν νιώθεις την αγάπη την πιστεύεις και την καλοδέχεσαι,
είσαι εκεί και χαίρεσαι...
μα δεν σου μάθανε ακόμη πως τα κάστρα στην άμμο με ένα φου θα εξαφανιστούν?
απομένεις μόνη και η κάθε μέρα που περνάει πονάει ακόμη πιο πολύ...
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες, με τη σκέψη, το μυαλό και την ψυχή
σε ένα ταξίδι που τελικά απέμεινα μονάχη μου για να ολοκληρώσω...
πόσες φορές το ακούσαμε
και άλλες πάλι το πιστέψαμε,
χαρήκαμε από τη φτιαχτή ουτόπια
και ανεμίζαμε ευτυχισμένοι,
σε δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα
και ξάφνου ένα μικρό αεράκι,
σκόρπισε τα ροδοπέταλα στους πέντε ανέμους
και το παραμυθάκι αρκέστηκε στο λασπωμένο δρόμο από την βροχή...
Ω!!! ψυχή μου!!! εσύ ρομαντική,
που όταν νιώθεις την αγάπη την πιστεύεις και την καλοδέχεσαι,
είσαι εκεί και χαίρεσαι...
μα δεν σου μάθανε ακόμη πως τα κάστρα στην άμμο με ένα φου θα εξαφανιστούν?
απομένεις μόνη και η κάθε μέρα που περνάει πονάει ακόμη πιο πολύ...
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες, με τη σκέψη, το μυαλό και την ψυχή
σε ένα ταξίδι που τελικά απέμεινα μονάχη μου για να ολοκληρώσω...
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Της γιαγιάς τα παραμύθια - Χαίνιδες
Αχ! ένα παραμύθι σάμπως δεν είναι και ολάκερη η ζωή μας; ή τουλάχιστον έτσι θα θέλαμε να τη δούμε... έκει μέσα άλλωστε εδρεύει και το πιο όμορφο τέλος...Σαν παραμύθι!
Παρασκευή 2 Απριλίου 2010
Πέμπτη 1 Απριλίου 2010
ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ
Μία ταινία του Μικαέλ Χάνεκε με τους Leonie BENESCH, Josef BIERBICHLER, Rainer BOCK, Christian FRIEDEL, Burghart KLAUSSNER, Steffi KÜHNERT, Ursina LARDI, Susanne LOTHAR, Gabriela-Maria SCHMEIDE, Ulrich TUKUR., το είδος της Δραματική…
Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του 62ου Φεστιβάλ Καννών…
Με τη Λευκή κορδέλα ο Χάνεκε μας γυρνάει σε ένα μικρό αγροτικό προτεσταντικό χωριό της Βόρειας Γερμανία γύρω στα 1913, εκεί ανεξήγητα γεγονότα ταράσσουν τη φαινομενική ηρεμία του χωριού. Ένα σύρμα δεμένο ανάμεσα σε δύο δέντρα ανατρέπει το άλογο του γιατρού με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει, μία γυναίκα σκοτώνεται από δήθεν ατύχημα, ο μικρός γιος του Βαρόνου όπου και υπηρετεί το μεγαλύτερο μέρος του χωριού βρίσκεται βασανισμένος και χτυπημένος, το μικρό καθυστερημένο αγοράκι της μαμής βρίσκεται δεμένο και χτυπημένο άσχημα σε ένα δέντρο να αιμορραγεί κ.α., γεγονότα όπου θα σπείρουν το φόβο, την ανασφάλεια, την καχυποψία στους κατοίκους του χωριού, κύριοι ύποπτοι τα παιδία του χωριού…
Στην ταινία ως αφηγητής είναι ο νεαρός δάσκαλος του χωριού ο οποίος υποπτεύεται τις ρίζες του κακού, ψάχνει να δώσει απαντήσεις, λύσεις μα τελικά αδιέξοδο σκεπάζει τις προσπάθειες του…
Στη Λευκή Κορδέλα βλέπουμε τα παιδιά, τον γιατρό, τον πάστορα, τον βαρόνο, τους αγρότες, τις οικογένειες τους να πρωταγωνιστούν όλοι μαζί και να είναι στο επίκεντρο της ταινίας, θωρούμε μία κλειστή κοινωνία, αυστηρή και αυστηρά πατριαρχική για παράδειγμα ο πάστορας και πολύτεκνος πατέρας κάθε τόσο ξεφτιλίζει τα παιδιά του, τα κακομεταχειρίζεται και τους δένει μία Λευκή Κορδέλα στα μαλλιά, ή στον βραχίονα για να τους δείξει την απογοήτευση του για την χαμένη τους αθωότητα, η γυναίκα ανίκανη να πάρει θέση, πλήρως υποταγμένη στο άντρα, ανέχεται και υπομένει βουβά την κακομεταχείριση των παιδιών της. Ο γιατρός χήρος πατέρας ο οποίος φαίνεται να κακοποιεί σεξουαλικά την έφηβη κόρη του και να εξευτελίζει τη γυναίκα που μεγάλωσε τα παιδιά του και που ήταν για χρόνια ερωμένη του…
Οι ήρωες της ταινίας αγέλαστοι, σφιχτοί, αυστηροί ντυμένοι με τον μανδύα της δήθεν ηθικότητας…
Το περιβάλλον της ταινίας αυταρχικό και πουριτανικό θωρακισμένο από πατριαρχική αυστηρότητα και θρησκευτική ηθικολογία…
Τα παιδιά λοιπόν περιφέρονται αμίλητα και φοβισμένα μα μέσα στο βλέμμα τους μπορείς να διακρίνεις μια αδιόρατη απειλή, ένα μίσος…
Ο Χάνεκε με την ταινία του δε δίνει απαντήσεις απλά θέλει να προβληματίσει γύρω από το φασισμό και την τρομοκρατία που επικρατούσε και που κατά πάσα πιθανότητα ήταν και το σπέρμα που γέννησε το ναζισμό λίγο αργότερα…Τέτοιες ακραίες καταστάσεις άλλωστε γεννούνται μέσα από ακραίες συνθήκες διαβίωσης…
Η ταινία ασπρόμαυρη, με καταπληκτική φωτογραφία, αυστηρή φόρμα, καταπληκτικές ερμηνείες ηθοποιών, δομημένη με τρόπο αφηγηματικό…
Σάββατο 27 Μαρτίου 2010
Αν ήταν όλα... αλλιώς
Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας...
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει...
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε...
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας...
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα...
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι... Μπορεί και να το ξέραμε, άλλα μας έφαγε η ουτοπία.
Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς...
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι...Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες...
Αν φορούσαμε στολές παραλαγής...Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε!
Εμείς, ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός - δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας - έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι... Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του...
Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση... Ο υπερβάλων ζήλος... Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει ένα τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας... Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση... Πόσο χαμένος χρόνος αλήθεια!
Αν δε χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ'αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ'ένα σουγιά...Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας, πέρα από τα όριά της...
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της...
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες...
Αν...Αν...
Αν ήταν όλα ...αλλιώς!
Άντε καλέ!
Μα τότε, πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;
(Το παραπάνω κείμενο είνα αυτούσιο από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη Αν ήταν όλα... αλλιώς)
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει...
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε...
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας...
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα...
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι... Μπορεί και να το ξέραμε, άλλα μας έφαγε η ουτοπία.
Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς...
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι...Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες...
Αν φορούσαμε στολές παραλαγής...Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε!
Εμείς, ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός - δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας - έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι... Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του...
Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση... Ο υπερβάλων ζήλος... Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει ένα τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας... Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση... Πόσο χαμένος χρόνος αλήθεια!
Αν δε χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ'αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ'ένα σουγιά...Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας, πέρα από τα όριά της...
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της...
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες...
Αν...Αν...
Αν ήταν όλα ...αλλιώς!
Άντε καλέ!
Μα τότε, πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;
(Το παραπάνω κείμενο είνα αυτούσιο από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη Αν ήταν όλα... αλλιώς)
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Δύσκολα,
μέσα σ'όλα τα δύσκολα ανακαλύπτεις πόσο λίγο γνωρίζεις τον εαυτό σου,
παίρνεις τις λάθος αποφάσεις ενώ γνωρίζεις πολύ καλά,
ρισκάρεις και ζεις,
ζεις και μαθαίνεις,
μαθαίνεις???
τι??
καλύτερα λέει τον εαυτό σου...
ποιος το λέει???
κι αν το λέει είναι έτσι???
Κι όταν πονάς καταλαβαίνεις καλύτερα, γίνεσαι αφαιρετικός...
όσο μεγαλώνεις οι αναμνήσεις έρχονται και στοιχειώνουν τη ζωή σου,
είναι σα να ζεις πιο έντονα με την ανάμνηση το παρελθόν του παρόντος σου,
δεν υπάρχει όμως το μέλλον έκει μέσα...
γνωρίζεις καλά τι έπρεπε άλλα,
όλα αυτά ανήκουν στις αναμνήσεις του παρελθόντος σου...
σαν ο Άνθρωπος μπορέσει και φτάσει στα βαθιά γεράματα οι ζωές που καλείται να ζει είναι δύο, η πραγματική που υπάρχει για να γυρίζει πίσω στη ζωή των αναμνήσεων, μπορεί να είνα δύσκολο σαν γεράσεις να θυμηθείς το μεσημεριανό φαγητό σου άλλα ολόκληρες μέρες, μηνες, χρόνια... πολύ έντονα έρχονται στη μνήμη σου και 'κει μέσα ζεις...
Που πάνε άραγε όλα αυτά που κάποτε ήταν πραγματικότητα και τώρα δεν υπάρχουν πουθενά στον χώρο και τον χρόνο που ο ανθρώπινος νους είναι ικανός να αντιληφθεί;
μέσα σ'όλα τα δύσκολα ανακαλύπτεις πόσο λίγο γνωρίζεις τον εαυτό σου,
παίρνεις τις λάθος αποφάσεις ενώ γνωρίζεις πολύ καλά,
ρισκάρεις και ζεις,
ζεις και μαθαίνεις,
μαθαίνεις???
τι??
καλύτερα λέει τον εαυτό σου...
ποιος το λέει???
κι αν το λέει είναι έτσι???
Κι όταν πονάς καταλαβαίνεις καλύτερα, γίνεσαι αφαιρετικός...
όσο μεγαλώνεις οι αναμνήσεις έρχονται και στοιχειώνουν τη ζωή σου,
είναι σα να ζεις πιο έντονα με την ανάμνηση το παρελθόν του παρόντος σου,
δεν υπάρχει όμως το μέλλον έκει μέσα...
γνωρίζεις καλά τι έπρεπε άλλα,
όλα αυτά ανήκουν στις αναμνήσεις του παρελθόντος σου...
σαν ο Άνθρωπος μπορέσει και φτάσει στα βαθιά γεράματα οι ζωές που καλείται να ζει είναι δύο, η πραγματική που υπάρχει για να γυρίζει πίσω στη ζωή των αναμνήσεων, μπορεί να είνα δύσκολο σαν γεράσεις να θυμηθείς το μεσημεριανό φαγητό σου άλλα ολόκληρες μέρες, μηνες, χρόνια... πολύ έντονα έρχονται στη μνήμη σου και 'κει μέσα ζεις...
Που πάνε άραγε όλα αυτά που κάποτε ήταν πραγματικότητα και τώρα δεν υπάρχουν πουθενά στον χώρο και τον χρόνο που ο ανθρώπινος νους είναι ικανός να αντιληφθεί;
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ
Το "Για μένα τραγουδώ" τραγουδήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για τις ανάγκες του δίσκου του "Χορεύω" το 1991.
Ο Chris de Burgh μελοποίησε το συγκεκριμένο τραγούδι δώδεκα χρόνια πριν το 1979 στο δίσκο του "Crusader".
Ο Γιώργος Λέφας έγραψε του ελληνικούς στίχους και το όνομα του Chris de Burgh αναφέρεται στην δευτερη παράγραφο του Ελληνικού κομματιού:
"...παίζει ένα τραγούδι του Chris de Burgh παλιό
σου άρεσε θυμάμαι να στο τραγουδώ...."
Ο Christopher J. Davison ή αλλιώς Chris de Burgh, γεννήθηκε στην Αργεντινή στις 15 Οκτωβρίου του 1948. Όταν ήταν 12 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ιρλανδία.Απέκτησε την πρώτη του κιθάρα «κλέβοντάς» την από το μεγαλύτερο αδελφό του Richard. Έμαθε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες αυτοδίδακτα ακολουθώντας πιστά τις υποδείξεις του βιβλίου «Μαθαίνοντας με την πρακτική μέθοδο». Του άρεσε να ακούει τα τραγούδια των Beatles και των Moody Blues που ήταν και τα αγαπημένα του συγκροτήματα. Παράλληλα, του άρεσε να συνθέτει μόνος του τα δικά του τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι που συνέθεσε μόνος του ήταν το "Satin Green Shutters" ενώ σπούδαζε στο Trinity University του Δουβλίνου. Το κομμάτι ξεχώρισε σε single και συμπεριλήφθηκε στο πρώτο του άλμπουμ "Far Beyond These Castle Walls....".Το 1971 ο Chris De Burgh πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει στο Λονδίνο για να πραγματοποιήσει το όνειρό του, να κάνει καριέρα στη μουσική.
Ακούστε και τα δύο κομμάτια εδω :
Για μένα τραγουδώ
Crusader By Chris de Burgh
Ο Chris de Burgh μελοποίησε το συγκεκριμένο τραγούδι δώδεκα χρόνια πριν το 1979 στο δίσκο του "Crusader".
Ο Γιώργος Λέφας έγραψε του ελληνικούς στίχους και το όνομα του Chris de Burgh αναφέρεται στην δευτερη παράγραφο του Ελληνικού κομματιού:
"...παίζει ένα τραγούδι του Chris de Burgh παλιό
σου άρεσε θυμάμαι να στο τραγουδώ...."
Ο Christopher J. Davison ή αλλιώς Chris de Burgh, γεννήθηκε στην Αργεντινή στις 15 Οκτωβρίου του 1948. Όταν ήταν 12 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ιρλανδία.Απέκτησε την πρώτη του κιθάρα «κλέβοντάς» την από το μεγαλύτερο αδελφό του Richard. Έμαθε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες αυτοδίδακτα ακολουθώντας πιστά τις υποδείξεις του βιβλίου «Μαθαίνοντας με την πρακτική μέθοδο». Του άρεσε να ακούει τα τραγούδια των Beatles και των Moody Blues που ήταν και τα αγαπημένα του συγκροτήματα. Παράλληλα, του άρεσε να συνθέτει μόνος του τα δικά του τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι που συνέθεσε μόνος του ήταν το "Satin Green Shutters" ενώ σπούδαζε στο Trinity University του Δουβλίνου. Το κομμάτι ξεχώρισε σε single και συμπεριλήφθηκε στο πρώτο του άλμπουμ "Far Beyond These Castle Walls....".Το 1971 ο Chris De Burgh πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει στο Λονδίνο για να πραγματοποιήσει το όνειρό του, να κάνει καριέρα στη μουσική.
Ακούστε και τα δύο κομμάτια εδω :
Για μένα τραγουδώ
Crusader By Chris de Burgh
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Mercedes Sosa & María Farantouri - Nanourisma
Ώρα για τη μεσημεριανή φιέστα...
Νάνι νάνι νάνι...
Οι στίχοι είναι του Λόρκα
Νάνι νάνι νάνι...
Οι στίχοι είναι του Λόρκα
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Τελικά ή έχω μεγάλο πρόβλημα ή είμαι ανίκανη στο να καταλάβω τη λειτουργία των ανθρώπων γύρω μου και αυτό φυσικά από τη μεριά του είναι πρόβλημα με αποτέλεσμα στο να επιλέγω την απομόνωσή μου από το σύνολο...
Είναι η αποκορύφωση της αποκριάς σήμερα και αύριο, όλος ο κόσμος από όλες τις μεριές της Ελλάδος ξεχυμένος να χοροπηδάει στο ρυθμό της και εγώ αποξενωμένη στο να περιμένω να τελειώσει και να γυρίσουμε στον κανονικό ρυθμό ή σε εναν ρυθμό ίσως κατά τα δικά μου δεδομένα και σταθμά πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό και λιγότερο υποκριτικό...
Δεν ξέρω γιατι άλλα όλοι περιμένουν να ξεφαντώσουν και να αισθανθούν πιότερο χαρούμενοι, ευτυχισμένοι τη στιγμή που τα πιο απλά πράματα γύρω μας μπορούν να μας το χαρίσουν...
Επιζητώ και θέλω άλλες φάσεις στη ζωή μου για να μπορέσουν να με κάνουν να αισθανθώ πλήρης, αντιλαμβάνομαι την ωρίμανση διαφορετικά και σε καμια περίπτωση δεν εννοώ πως έτσι όπως βλέπω τα πράματα είναι και το σωστό, άλλα με αυτά που ο περσότερος κόσμος προσπαθεί να αποδράσει από την καθημερινότητα και από τη μιζέρια θαρρώ πως ειν' χαμένος κόπος... με αποτέλεσμα την απότομη προσγείωση και την δίχως όρια τρέλλα στην οποία μας ειβάλλεται να ζούμε...
Οι πιο όμορφες καταστάσεις βρίσκονται στα απλά πράματα, στα μικρά και στις περιστάσεις οι οποίες μας συμβαίνουν με όσο το δυνατόν λιγότερα άτομα μα συνάμα πιο κοντα στο χαρακτήρα μας...
Για μένα όμορφο και πλέον επικοδομητικό για το έσω μας είναι στο να καταφέρουμε να είμαστε με κάποιον άνθρωπο ή κάποιους ανθρώπους γιατί γουστάρουμε και που να δύναται η φάση της σωστής επικοινωνίας, στο να μπορούμε να πορευτούμε περπατώντας στη φύση, να μπορούμε να χαιρόμαστε την ομορφη μουσική και να λικνιζόμαστε αρμονικά στο ρυθμό της, στο να παίζουμε απλά καθημερινά και να μη φοβόμαστε στο να έχουμε αντικρουόμενες απόψεις, στο να είμαστε στο χώρο μας με το φως των κεριών και να απολαμβάνουμε τη ζεστασιά της παρουσίας του άλλου...
Τη ζωή μας μπορούμε να τη φτιάξουμε όμορφη με πολύ απλά πράματα, τελικά ψαχνομαστε σε λάθος τρόπους... και πολύ απλά συμβιβαζόμαστε...
Δεν μπορώ με αυτά που μας επιβάλουν...
Και αύριο αφού τελειώσουν όλαν αυτά, αυτό το ξέφρενο πάρτυ του αποπροσανατολισμού μας τι γίνεται; που γυρνάμε; είμαστε περισσότερο χαρούμενοι και γεμάτοι από πριν;
Προτιμώ έτσι πως έχουν τα πράματα τους χάρτινους φίλους των βιβλίων μου, στο να λικνιστώ στους ρυθμους της μουσικής που μου αρέσει μόνη μου γιατί εκείνη τη στιγμή θα το 'χω αναγκη και θα το γουστάρω, προτιμώ στο να περπατήσω στο δρόμο, στο πάρκο, στη φύση ακούγοντας το ρυθμό των πουλιών που τραγουδούν τα βράδια, γιατί πολύ απλά εγω το επιλέγω για μένα...
Δεν θέλω άλλες αρνητικές επιρροές στη ζωή μου...
Οφείλω να είμαι εγώ και αυτό που θέλω για μένα...
Είναι η αποκορύφωση της αποκριάς σήμερα και αύριο, όλος ο κόσμος από όλες τις μεριές της Ελλάδος ξεχυμένος να χοροπηδάει στο ρυθμό της και εγώ αποξενωμένη στο να περιμένω να τελειώσει και να γυρίσουμε στον κανονικό ρυθμό ή σε εναν ρυθμό ίσως κατά τα δικά μου δεδομένα και σταθμά πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό και λιγότερο υποκριτικό...
Δεν ξέρω γιατι άλλα όλοι περιμένουν να ξεφαντώσουν και να αισθανθούν πιότερο χαρούμενοι, ευτυχισμένοι τη στιγμή που τα πιο απλά πράματα γύρω μας μπορούν να μας το χαρίσουν...
Επιζητώ και θέλω άλλες φάσεις στη ζωή μου για να μπορέσουν να με κάνουν να αισθανθώ πλήρης, αντιλαμβάνομαι την ωρίμανση διαφορετικά και σε καμια περίπτωση δεν εννοώ πως έτσι όπως βλέπω τα πράματα είναι και το σωστό, άλλα με αυτά που ο περσότερος κόσμος προσπαθεί να αποδράσει από την καθημερινότητα και από τη μιζέρια θαρρώ πως ειν' χαμένος κόπος... με αποτέλεσμα την απότομη προσγείωση και την δίχως όρια τρέλλα στην οποία μας ειβάλλεται να ζούμε...
Οι πιο όμορφες καταστάσεις βρίσκονται στα απλά πράματα, στα μικρά και στις περιστάσεις οι οποίες μας συμβαίνουν με όσο το δυνατόν λιγότερα άτομα μα συνάμα πιο κοντα στο χαρακτήρα μας...
Για μένα όμορφο και πλέον επικοδομητικό για το έσω μας είναι στο να καταφέρουμε να είμαστε με κάποιον άνθρωπο ή κάποιους ανθρώπους γιατί γουστάρουμε και που να δύναται η φάση της σωστής επικοινωνίας, στο να μπορούμε να πορευτούμε περπατώντας στη φύση, να μπορούμε να χαιρόμαστε την ομορφη μουσική και να λικνιζόμαστε αρμονικά στο ρυθμό της, στο να παίζουμε απλά καθημερινά και να μη φοβόμαστε στο να έχουμε αντικρουόμενες απόψεις, στο να είμαστε στο χώρο μας με το φως των κεριών και να απολαμβάνουμε τη ζεστασιά της παρουσίας του άλλου...
Τη ζωή μας μπορούμε να τη φτιάξουμε όμορφη με πολύ απλά πράματα, τελικά ψαχνομαστε σε λάθος τρόπους... και πολύ απλά συμβιβαζόμαστε...
Δεν μπορώ με αυτά που μας επιβάλουν...
Και αύριο αφού τελειώσουν όλαν αυτά, αυτό το ξέφρενο πάρτυ του αποπροσανατολισμού μας τι γίνεται; που γυρνάμε; είμαστε περισσότερο χαρούμενοι και γεμάτοι από πριν;
Προτιμώ έτσι πως έχουν τα πράματα τους χάρτινους φίλους των βιβλίων μου, στο να λικνιστώ στους ρυθμους της μουσικής που μου αρέσει μόνη μου γιατί εκείνη τη στιγμή θα το 'χω αναγκη και θα το γουστάρω, προτιμώ στο να περπατήσω στο δρόμο, στο πάρκο, στη φύση ακούγοντας το ρυθμό των πουλιών που τραγουδούν τα βράδια, γιατί πολύ απλά εγω το επιλέγω για μένα...
Δεν θέλω άλλες αρνητικές επιρροές στη ζωή μου...
Οφείλω να είμαι εγώ και αυτό που θέλω για μένα...
Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010
ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
Όνειρα, ταξίδια της ψυχής πάνω στα σύννεφα, πιο πέρα κι απ'αυτά,
σε διαδρομές παράξενες και άγνωστες, στον αϋλο κόσμο του φανταστικού και του απροσπέλαστου, στην αλήθεια την ξεχωριστή για τον καθένα μας,
στη χαρά, στη λύπη, που όταν ξυπνάς, βυθιά χαραγμένη τη βρίσκεις μέσα σου
Όνειρα που σε ταξιδεύουν στον ακατοίκητο πια κόσμο της παιδικής σου αθωότητας και 'συ παλεύοντας για να γνωρίσεις τον κόσμο που σου επιβλήθηκε να ζεις, ξάφνου υπάρχεις και κολυμπάς στη διαδρομή μέσα και πάνω απ' τα σύννεφα...
σε διαδρομές παράξενες και άγνωστες, στον αϋλο κόσμο του φανταστικού και του απροσπέλαστου, στην αλήθεια την ξεχωριστή για τον καθένα μας,
στη χαρά, στη λύπη, που όταν ξυπνάς, βυθιά χαραγμένη τη βρίσκεις μέσα σου
Όνειρα που σε ταξιδεύουν στον ακατοίκητο πια κόσμο της παιδικής σου αθωότητας και 'συ παλεύοντας για να γνωρίσεις τον κόσμο που σου επιβλήθηκε να ζεις, ξάφνου υπάρχεις και κολυμπάς στη διαδρομή μέσα και πάνω απ' τα σύννεφα...
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
"ας ερχόσουν για λίγο"
"Ας ερχόσουν για λίγο" ένα υπέροχο τραγούδι όπου οι στίχοι του γραφτήκανε από τον Μίμη Τραιφόρο για τη Σοφία Βέμπο, η μουσική ήταν του Μιχάλη Σουγιούλ και τραγουδίστηκε μοναδικά από την Δανάη Στρατηγοπούλου.
Η Σοφία Βέμπο το διάστημα εκείνο που γράφτηκε το συγκεριμένο τραγούδι γι' αυτήν βρισκόταν στην Αμερική όπου τραγουδούσε για τους ομογενείς αλλά και για το Αμερικάνικο κοινό (απέσπασε θριαμβευτικές κριτικέςγια το ρεσιτέλ της στο Carnegie Hall), κατά το διάστημα που η Βέμπο ήταν στην Αμερική συγκέντρωσε τα χρήματα για να κάνει το μεγάλο της όνειρο πραγματικότητα:ένα θέατρο που θα έφερε το όνομά της, όπου και έκανε πραγματικότητα το καλοκαίρι του 1950.
Παρόλο που ο αγαπημένος της Μίμης Τραιφόρος έγραψε αυτό το πολύ ευαίσθητο τραγούδι που δήλωνε και την βαθύτατη έλλειψη που είχε η απουσία της Βέμπο στη ζωή του ο συγκεκριμένος ταυτόχρονα μπαινοβγαινε σε ερωτικές περιπέτειες οι οποίες εξόργιζάν τη Βέμπο και είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία της.
Η Σοφία Βέμπο το διάστημα εκείνο που γράφτηκε το συγκεριμένο τραγούδι γι' αυτήν βρισκόταν στην Αμερική όπου τραγουδούσε για τους ομογενείς αλλά και για το Αμερικάνικο κοινό (απέσπασε θριαμβευτικές κριτικέςγια το ρεσιτέλ της στο Carnegie Hall), κατά το διάστημα που η Βέμπο ήταν στην Αμερική συγκέντρωσε τα χρήματα για να κάνει το μεγάλο της όνειρο πραγματικότητα:ένα θέατρο που θα έφερε το όνομά της, όπου και έκανε πραγματικότητα το καλοκαίρι του 1950.
Παρόλο που ο αγαπημένος της Μίμης Τραιφόρος έγραψε αυτό το πολύ ευαίσθητο τραγούδι που δήλωνε και την βαθύτατη έλλειψη που είχε η απουσία της Βέμπο στη ζωή του ο συγκεκριμένος ταυτόχρονα μπαινοβγαινε σε ερωτικές περιπέτειες οι οποίες εξόργιζάν τη Βέμπο και είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία της.
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Αποφθέγματα
- Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον βοηθήσεις να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του.
(ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ)
- Όταν κάποιος σε κατηγορεί ότι κάνεις μόνο ότι θέλεις εσύ, συνήθως εννοεί ότι δεν κάνεις ότι θέλει αυτός.
(ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΚΙΔΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ)
- Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
- Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο,άλλα κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.
(Λ. ΤΟΛΣΤΟΙ)
- Το να είσαι υπερβολικά δυσαρεστημένος με τον εαυτό σου είναι αδυναμία, το να είσαι υπερβολικά ευχαριστημένος είναι ανοησία.
(ΜΑΡΚΗΣΙΑ DE SABLE.
- Η μοιχεία είναι η εφαρμογή της δημοκρατίας στον έρωτα.
(ΜΕΝΚΕΝ, ΧΕΝΡΙ ΛΟΥΙΣ)
- Πραγματικά πράοι μπορούνε να είναι μόνο οι άνθρωποι με δυνατό χαρακτήρα: η φαινομενική πραότητα των άλλων στην πραγματικότητα είναι αδυναμία, που πολύ εύκολα μετατρέπεται σε δυστροπία.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Η υπερηφάνεια δεν θέλει να χρωστάει και ο εγωισμός δεν θέλει να πληρώνει.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Να προκαλείς στους ανθρώπους κακό δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο να τους κάνεις πολύ καλοσύνη.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Τα μέτρια μυαλά συνήθως καταδικάζουν κάθε τι που ξεπερνά τον ορίζοντά τους.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Από τις διαφορές γεννιέται η όμορφη αρμονία.
(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)
- Η ικανότητα να συγχωρέσει είναι η ιδιότητα του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούνε.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
-Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που επιθυμούμε.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
- Φαντασία είναι τα πάντα, είναι η ανεπίσημα πρώτη προβολή του κινηματογραφικού έργου της ζωής.
(ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ)
- Προχωρώντας βήμα-βήμα δημιουργείται το δικό μας σύμπαν
(ΟΥΙΝΣΤΟΝ ΤΣΩΡΤΣΙΛ)
(ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ)
- Όταν κάποιος σε κατηγορεί ότι κάνεις μόνο ότι θέλεις εσύ, συνήθως εννοεί ότι δεν κάνεις ότι θέλει αυτός.
(ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΚΙΔΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ)
- Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
- Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο,άλλα κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.
(Λ. ΤΟΛΣΤΟΙ)
- Το να είσαι υπερβολικά δυσαρεστημένος με τον εαυτό σου είναι αδυναμία, το να είσαι υπερβολικά ευχαριστημένος είναι ανοησία.
(ΜΑΡΚΗΣΙΑ DE SABLE.
- Η μοιχεία είναι η εφαρμογή της δημοκρατίας στον έρωτα.
(ΜΕΝΚΕΝ, ΧΕΝΡΙ ΛΟΥΙΣ)
- Πραγματικά πράοι μπορούνε να είναι μόνο οι άνθρωποι με δυνατό χαρακτήρα: η φαινομενική πραότητα των άλλων στην πραγματικότητα είναι αδυναμία, που πολύ εύκολα μετατρέπεται σε δυστροπία.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Η υπερηφάνεια δεν θέλει να χρωστάει και ο εγωισμός δεν θέλει να πληρώνει.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Να προκαλείς στους ανθρώπους κακό δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο να τους κάνεις πολύ καλοσύνη.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Τα μέτρια μυαλά συνήθως καταδικάζουν κάθε τι που ξεπερνά τον ορίζοντά τους.
(ΛΑ ΡΟΣΦΟΥΚΟ ΦΡΑΝΣΟΥΑ)
- Από τις διαφορές γεννιέται η όμορφη αρμονία.
(ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)
- Η ικανότητα να συγχωρέσει είναι η ιδιότητα του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούνε.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
-Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που επιθυμούμε.
(ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ)
- Φαντασία είναι τα πάντα, είναι η ανεπίσημα πρώτη προβολή του κινηματογραφικού έργου της ζωής.
(ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ)
- Προχωρώντας βήμα-βήμα δημιουργείται το δικό μας σύμπαν
(ΟΥΙΝΣΤΟΝ ΤΣΩΡΤΣΙΛ)
Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Μια φορά και έναν καιρό στα παλιά τα χρόνια ένας γέροντας Ινδιάνος Τσερόκι είπε στον εγγονό του για μία μάχη που λαμβάνει χώρα στις ψυχές των άνθρώπων, η ίδια μάχη στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, του είπε συγκεκριμένα: "Γιε μου μέσα μας δύο λύκοι μάχονται, παλεύουν για το ποιος θα επικρατήσει και θα έχει με το μέρος του το άνθρωπο στον οποίο και βρίσκεται μέσα, τον ένα λύκο τον λένε αρνητικό και είναι όλα τα κακά που έχουμε μέσα μας ως άνθρωποι όπως το μίσος, ο φθόνος, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, το ψέμα, η απληστία, η αλαζονία, η μιζέρια κλπ και τον άλλο λύκο τον λένε θετικό όπου είναι όλα τα καλά σημεία του εαυτού μας όπως η αγάπη, η αλήθεια, η χαρά, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η γενναιοδωρία, η ταπεινοφροσύνη, η ομορφιά κλπ", αφού έλεγε αυτά ο γέροντας στον εγγονό του, ο εγγονός του σκεφτικός τον ρώτησε "Παππού ποιος απ' τους δύο λύκους συνήθως επικρατεί και νικάει? και ο γέροντας του απάντησε "Αυτός που ταίζεις περσότερο γιε μου"
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΧΙΟΝΙ
Κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα από το σπίτι μου, από την αυλή μου και τις έκανα βιντεάκι, επιτέλους μας χιόνισε ... Αυτή την ώρα που γράφω δω πέρα έξω τα πάντα είναι άσπρα από το χιόνι και έχει απίστευτο κρύο περίπου στους -8 με -9
Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
CANON POWERSHOT G11
Μόλις σήμερα αγόρασα την φωτογραφική μηχανή της CANON την POWERSHOT G11 η οποία είναι compact και κορυφαία στο είδος της, είναι μία φωτογραφική που με βολεύει απίστευτα τη γυναίκα.
Η άλλη φωτογραφική μηχανή που διαθέτω η CANON E400D δε λέω πολύ μα πάρα πολύ καλή άλλα και πολύ ογκώδης βρε αδελφάκι μου με αποτέλεσμα να μη μου βολεύει να την κουβαλάω συχνά πυκνά μαζί μου,με την καινούργια αγορά μου σήμερα θα έχω τη δυνατότητα να την έχω σχεδόν πάντα μαζί μου μέσα στην τσάντα μου και έτσι δεν θα χάνω στιγμές, γεγονότα, πράματα που κατα την άποψή μου χρήζουν φωτογράφησης.
Η μεγάλη μηχανή πλέον θα χρησιμοποιείται εφόσον βγαίνουμε παρεομάνι για το σκοπό αυτό all together...
Απ' τη σελίδα του e-shop παραθέτω τα χαρακτηριστικά της :
Η σειρά Powershot της CANON αναβαθμίζεται με το νέο μοντέλο G11. Εξοπλισμένη με οπτικό ζουμ 5x και οθόνη TFT 2,8 ιντσών, θα σας εντυπωσιάσει με το εκλεπτυσμένο design της και τις εντυπωσιακές αποδόσεις της. Με ανάλυση που φτάνει τα 10 MP, αποτελεί μία ιδανική λύση για να αποθηκεύσετε για πάντα χαρούμενες προσωπικές στιγμές σας και να τις προβάλετε όποτε εσείς επιθυμείτε!
Ανάλυση: 10 MP.
Διάφραγμα: f/2.8-f/4.5.
Εστιακό μήκος: 6.1 - 30.5 mm (35mm ισοδύναμο με: 28-140mm).
Ταχύτητα κλείστρου: 15-1/4000 sec (εξαρτάται από το πρόγραμμα φωτογράφησης).
Αισθητήρας: 1/1.7-inch CCD.
Οπτικό ζουμ: 5X.
Ψηφιακό ζουμ: 4X.
Μνήμη: Δέχεται κάρτες τύπου SD memory card/SDHC memory card/MMC+.
Οθόνη: Vari-angle 2.8'' TFT οθόνη, 461.000 κουκκίδες.
Video: 640 x 480 στα 30fps, 320 x 240 στα 30fps.
Mέγεθος Φωτογραφίας: 3,648 x 2,736 (Large), 2,816 x 2112 (Medium 1), 2,272 x 1,704 (Medium 2), 1,600 x 1,200 (Medium 3), 640 x 480 (Small), 3,648 x 2,048 (Wide), 3,648 x 2,736 (RAW), 1,824 x 1,368 (Medium σε Low Light mode).
ISO: AUTO, 80, 100, 200, 400, 800, 1600, 3200.
Σύνδεση με PC: USB 2.0 Hi-Speed (mini-B jack).
Υποδοχές: USB 2.0 Hi-Speed (Mini-B, MTP, PTP), A/V output (PAL/NTSC).
Προγράμματα Φωτογράφησης: Still Image: Single, Magnification (approx. 2x-10x), Jump, Auto Rotate, Rotate, Resume, My Colors, My Category, Transition Effects, Histogram, Overexposure Warning, Index (4-130 thumbnails can be selected), Slide Show, Red-eye Correction, RAW playback, Trimming, Resize, Image Inspection Tool. i-Contrast Movie: Normal Playback, Special Playback, Editing, Auto Rotate, Resume.
Γλώσσες μενού: English, German, French, Dutch, Danish, Finnish, Italian, Norwegian, Swedish, Spanish, Simplified/Traditional Chinese, Japanese, Russian, Portuguese, Korean, Greek, Polish, Czech, Hungarian, Turkish, Thai, Arabic, Romanian, Ukrainian, Farsi.
Πρόσθετα χαρακτηριστικά: Μείωση Φαινομένου κόκκινων ματιών, Self-timer, PictBridge.
Τροφοδοσία: Επαναφορτιζόμενη μπαταρία Lithium-ion NB-7L.
Διαστάσεις: 112.1 x 76.2 x 48.3 mm.
Βάρος: 355g.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Τον Οκτώβριο του 2009 η φωτογραφία του Χοσέ Λούις Ροντρίγκες κέρδισε μέσα από χιλιάδες συμμετοχές τον τίτλο της φωτογραφίας της χρονιάς. Η εν λόγω φωτογραφία για θέμα είχε έναν Λύκο να πηδά έναν φράχτη, ένα φωτογράφημα που κέρδισε τον ενθουσιασμό των κριτών για το παραμύθι που κατάφερε να αποδώσει με την οπτική της.
Στην πορεία όμως ανακαλύφθηκε προς μεγάλη απογοήτευση όλων πως η φωτογραφία ήταν φτιαγμένη, ο Λύκος ήταν εκεί μόνο και μόνο για τις ανάγκες της φωτογράφησης. Ο κανόνας αριθμός 10 του διαγωνισμού λέει πως τα ζώα που φωτογραφίζονται δεν θα πρέπει να είναι «μοντέλα», δηλαδή «στημένα», άλλα θα πρέπει να εντοπίζονται τυχαία από τους φωτογράφους την ώρα της φωτογράφησής τους.
Ο Χοσέ Λούις Ροντρίγκες επιμένει πως η εν λόγω φωτογραφία είναι αληθινή και δεν έχει κατασκευασθεί.
Η επιτροπή τελικά αφαίρεσε το βραβείο από τον Ροντρίγκες λέγοντας σε ανακοίνωσή της «Μας ξαφνιάζει όλο αυτό, πρέπει όμως να επιβεβαιώσουμε πως μετά από προσεχτική και ενδελεχή έρευνα στη φωτογραφία, ανακαλύψαμε, πως ο Λύκος είχε «ποζάρει» για τον εν λόγω φωτογράφο. Ρωτήσαμε ακόμη και τους ειδικούς ζωολόγους που μελετούν τους Λύκους και την άγρια ζωή και αποφασίσαμε να αφαιρέσουμε το βραβείο από τον κύριο Ροντρίγκες».
Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010
ΔΡΟΜΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥ - ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΒΡΑΔΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ο καθένας μέσα απ' τη δική του πραγματικότητα προσπαθώντας να βιώσει το παρόν του μέσα από τα ανεξίτηλα γι’ αυτόν σημάδια του παρελθόντος του , περασμένα γεγονότα ή καλύτερα, εμπειρίες, με έντονη την δόση πόνου μέσα τους, χαρακώνοντας την ψυχή και φύση του ανθρώπου. Μάθηση που με το πέρασμά της αδυνατεί στην διατήρηση της παιδικότητας, αδυναμία στη σωστή διαχείριση των όσων πέρασαν από μπροστά μας, ανημποριά στη σωστή αξιολόγησή των και φόβος, αγρίεμα που δίνει τη θέση της αλήθειας και του αυθορμητισμού στον εγωισμό και την άρνηση, στο θυμό και τη μοναξιά, όσοι άνθρωποι και να βρίσκονται γύρω μας, συναισθηματικά υπάρχουμε μόνοι, συναισθηματικά ερμαφρόδιτοι, παιχνίδια των δικών μας πράξεων, του δικού μας νου. Χάθηκαν τα χρώματα απ’ την παλέτα της ψυχής μας, άσπρο-μαύρο και κάπου λίγο γκρι, ασφαλισμένοι στη δικλείδα των αποφάσεων της τετράγωνης πια λογικής μας.
Ενεργούμε πέρα από τον εαυτό μας, πέρα από τα θέλω μας, μετατρεπόμαστε σε παρατηρητές της ίδιας μας της ζωής...
Φοβόμαστε το απρόβλεπτο που κρύβει το μέλλον, κουρνιάζουμε στην ουτοπική σιγουριά που μας εξασφαλίζει το «φτιαγμένο» με καθωσπρεπισμούς, πρέπει και λογική παρόν.
Θωρούμε τον γκρεμό φοβούμενοι να πετάξουμε πέρα από αυτόν μήπως και καταλήξουμε μέσα του προαποφασισμένοι την αδυναμία να σκαρφαλώσουμε και να ξαναβρεθούμε στην κορυφή.
Όρια λογικής που κόβει τα φτερά της δικής μας ελευθερίας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το αναντίρρητο δικαίωμα του να αισθανόμαστε, να εμπιστευόμαστε, να επιτρέπουμε την διέλευση του πάθους απ’ τη ζωή μας.
Πώς να καλλιτεχνήσεις λοιπόν στον καμβά του βίου σου δίχως όλα τα χρώματα της παλέτας της ζήσης σου?
Πώς να συγγράψεις με το προορισμένο από σένα αδύναμο λεξιλόγιο στις σελίδες του δικού σου βιβλίου, του βιβλίου της ζωή σου?
Πώς να γράψεις μουσική βγαλμένη απ’ την ψυχή σου όταν οι νότες είναι κλειδαμπαρωμένες βαθιά μέσα σου?
Ο άνθρωπος έχει τα μάτια για να βλέπει άλλα λίγοι κάνουν την υπέρβαση και τηρούν πέρα απ’ τα στενά όρια, απ’ το προδιαγεγραμμένο.
Ο άνθρωπος έχει τα αυτιά για να ακούει άλλα λίγοι υπερνικούν κ αφουγκράζονται τις μουσικές του κόσμου.
Ο άνθρωπος έχει τη μύτη για να οσφραίνεται άλλα λίγοι καταφέρνουν να οσμίζονται τις ευωδιές της αρμονίας.
Ο άνθρωπος έχει τα χέρια για να αγγίζει άλλα λίγοι κατανικούν να συγκινούν τη φύση γύρω τους δίχως να πληγώνουν.
Ο άνθρωπος έχει το μυαλό άλλα λίγοι πέτυχαν να το διαχωρίσουν απ’ τα στενά όρια της λογικής και κατόρθωσαν να μη στερηθούν το συναίσθημα, το πάθος και το ένστικτό απ’ τη ζωή τους.
Το να κρυβόμαστε πίσω από μια μάσκα που επιβάλαμε εμείς στον εαυτό μας και πολύ χειρότερα οι άλλοι γύρω μας είναι τόσο καταστροφικό όσο και όταν παίζουμε με τη φωτιά… μια απόφαση λοιπόν για να ξεθάψουμε το κλειδί απ’ την καρδιά μας δίχως να ψάχνουμε αλλού για χαμένα αντικλείδια και την κατάκτηση της ευτυχία μας.
Είμαστε ζωντανοί και έχουμε υποχρέωση πρώτα απ’ όλα από εμάς για μας… να πάψουμε να είμαστε χάρτινες φιγούρες πίσω από ένα θέατρο σκιών ερμηνεύοντας απλά ρόλους, μα να γίνουμε πραγματικά εμείς και να αποδίδουμε τον εαυτό μας…
Δεν θέλω να είμαι απλά ένας ρόλος στη ζωή μου...
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
01:45 το βράδυ, γυρίσα νωρίς απ' έξω για να την πέσω, να προσπαθήσω να κοιμηθώ μπας και μου περάσει ο αναθεματισμένος ο αυχένας μου αλλά που, γαμώτο απ' το κακό στο χειρότερο και σα να μην μας έφτανε ο κύριος πόνος που μας ταλαιπωρούσε τα σαββατοκύριακα ερχόμενος κυρίως απρόσκλητος, καταλαβαίνεις, σου λέει ο κύριος πόνος γιατί να την αφήουμε χαλαρή την κυρία να ξεκουραστεί και να γουστάρει το καθισιό της? όχι ρε σεις θα πάω έτσι για να της τα σπάσω τα νευράκια και αφου κατάφερε να γίνει μόνιμος εφιάλτης με τις επισκέψεις του τα σαββατοκύριακα, θέλησε κι άλλο να μας ταλαιπωρήσει ο κύριος...
Πλέον από επισκέπτης του Σαββατοκύριακου έχει γίνει σχεδόν καθημερινός με τις προηγούμενες τρεις βδομάδες να μου χτυπάει συνεχώς πόνους στο κεφάλι και μόλις απο 'χτες εξελίχθηκε πέρα των πόνων σε μουδιάσματα στην αριστερή μου πλευρά προς το παρών, απ' το πόδι ναι, ναι-ναι απ' το πόδι έως το κεφάλι...
Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δε με νοιάζει αν θα διαβάσει και κανείς όλο αυτό... κάπου έπρεπε να τα πω γαμωτο είναι και αργα, όλοι κοιμούνται, ε και 'γω βρήκα τρόπο, μόνο αυτό εδώ το κουτί μ' αυτό εδω το μπλογκάκι μπορεί να με ακούει σιωπηλά μέσω των γραμμάτων που φτάνουν με το κλικ των δαχτύλων μου στο πληκτρολόγιο στην οθόνη, μόνο αυτό το κουτί δίχως να κουράζεται και να παρεξηγεί την έλλειψη δύναμης και την παραπονιάρικη διάθεση ίσως και φοβία από μεριά μου...
Κάνουμε και τις ασκησούλες μας, βαράκια, λάστιχο κτλ άλλα αυτός εκεί επιμένει δεν καταλαβαίνει να φύγει και να ξεκουμπιστεί...
Τεσπά τα πα και ξεθύμανα...¨
Τελικά όταν γράφεις αυτό που σε προβληματίζει αισθάνεσαι ότι επικοινωνείς,κατά κάποιο τρόπο έστω και έτσι ανακουφίζεσαι, άσχετα που τα γράφω από μένα προς την agrampeli που είμαι πάλι εγώ... :-) :-):-)
Ας νανουριστούμε λίγο τώρα ...
νανάκια τώρα ........
Πλέον από επισκέπτης του Σαββατοκύριακου έχει γίνει σχεδόν καθημερινός με τις προηγούμενες τρεις βδομάδες να μου χτυπάει συνεχώς πόνους στο κεφάλι και μόλις απο 'χτες εξελίχθηκε πέρα των πόνων σε μουδιάσματα στην αριστερή μου πλευρά προς το παρών, απ' το πόδι ναι, ναι-ναι απ' το πόδι έως το κεφάλι...
Δεν μπορώ να κοιμηθώ και δε με νοιάζει αν θα διαβάσει και κανείς όλο αυτό... κάπου έπρεπε να τα πω γαμωτο είναι και αργα, όλοι κοιμούνται, ε και 'γω βρήκα τρόπο, μόνο αυτό εδώ το κουτί μ' αυτό εδω το μπλογκάκι μπορεί να με ακούει σιωπηλά μέσω των γραμμάτων που φτάνουν με το κλικ των δαχτύλων μου στο πληκτρολόγιο στην οθόνη, μόνο αυτό το κουτί δίχως να κουράζεται και να παρεξηγεί την έλλειψη δύναμης και την παραπονιάρικη διάθεση ίσως και φοβία από μεριά μου...
Κάνουμε και τις ασκησούλες μας, βαράκια, λάστιχο κτλ άλλα αυτός εκεί επιμένει δεν καταλαβαίνει να φύγει και να ξεκουμπιστεί...
Τεσπά τα πα και ξεθύμανα...¨
Τελικά όταν γράφεις αυτό που σε προβληματίζει αισθάνεσαι ότι επικοινωνείς,κατά κάποιο τρόπο έστω και έτσι ανακουφίζεσαι, άσχετα που τα γράφω από μένα προς την agrampeli που είμαι πάλι εγώ... :-) :-):-)
Ας νανουριστούμε λίγο τώρα ...
νανάκια τώρα ........
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ
Ώρα 02.30 μόλις γύρισα από ωραία έξοδο, σήμερα ταβερνάκι και ωραία παρέα, τάξίδι στης μουσίκης τα μονοπάτια με κιθαρίτσες, μουζουκάκια και μπαχλαμαδάκια, γλέντι Παρασκευής βράδυ από νωρίς μέχρι τώρα... έτσι απλά για να γουστάρουμε οι άνθρωποι ωρέ ...
Πόσο καλό μπορεί να κάνει στης ψυχής τα μονοπάτια ένα καλό γλεντάκι να γουστάρουμε όλοι έως ότου μείνουμε μονάχα λίγοι με τραγούδι και πολύ αυθεντική δική μας μουσική...Τραγούδια αγαπημένα βγαλμένα απ' την ψυχή μας μόνο για εμάς...
Και έρχεται αυτή η ώρα του αποχωρισμού και της μοναξιάς που μένεις μόνος από την ομορφιά της παρέας και το ξέβγαλμα της ψυχής από τις σκέψεις και αναθεωρείς και καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι πως η ζωή είναι ωραία...
Καληνύχτα λοιπόν και ένα τραγούδι απ' το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου να σε συντροφεύει μέχρι τον τελικό προορισμό αυτής της νύχτας...το σπίτι....
Χαρίζω λοιπόν αυτό το τραγουδάκι σε όλους εμάς που γλενταγαμε και γουστάραμε απίστευτα απόψε παρεούλα και κατάσταση, έτσι για το γάμώτο και την ομορφια της παρέας...
Μοναδικό τραγούδι, μοναδική ερμηνεία..........
Πόσο καλό μπορεί να κάνει στης ψυχής τα μονοπάτια ένα καλό γλεντάκι να γουστάρουμε όλοι έως ότου μείνουμε μονάχα λίγοι με τραγούδι και πολύ αυθεντική δική μας μουσική...Τραγούδια αγαπημένα βγαλμένα απ' την ψυχή μας μόνο για εμάς...
Και έρχεται αυτή η ώρα του αποχωρισμού και της μοναξιάς που μένεις μόνος από την ομορφιά της παρέας και το ξέβγαλμα της ψυχής από τις σκέψεις και αναθεωρείς και καταλαβαίνεις, αισθάνεσαι πως η ζωή είναι ωραία...
Καληνύχτα λοιπόν και ένα τραγούδι απ' το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου να σε συντροφεύει μέχρι τον τελικό προορισμό αυτής της νύχτας...το σπίτι....
Χαρίζω λοιπόν αυτό το τραγουδάκι σε όλους εμάς που γλενταγαμε και γουστάραμε απίστευτα απόψε παρεούλα και κατάσταση, έτσι για το γάμώτο και την ομορφια της παρέας...
Μοναδικό τραγούδι, μοναδική ερμηνεία..........
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2010
ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΕ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ
Πολύ ωραίο το βιντεάκι της Ιωάννας, το συγκεκριμένο τραγούδι λατρεμένο καιη ερμηνεία από τον Γιάννη Χαρούλη εκπληκτική...
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ - ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ
Αυτή είναι μια επιγραφή απο ένα ξενοδοχείο κάπου στο Ρέθυμνο...Μου έκανε εντύπωση η παραπάνω επιγραφή που υπήρχε στην είσοδό του. Ρώτησα τι ακριβώς ήταν και τι σήμαινε...Ο υπεύθυνος μου εξήγησε ότι πρόκειται για μια προσευχή - επίκληση στον Ήλιο, την οποία κρύβει το ελληνικό αλφάβητο. Διαβάστε το και σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε...Μην παρασυρθείτε και διαβάσετε την αλφαβήτα, διαβάστε προσεκτικά τις λέξεις και τη μετάφρασή τους που δίνω αμέσως μετά το κείμενο..!!
"ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ.
ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ (ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)"
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
(ΑΛ= ο νοητός ήλιος, ΕΛ=ο ορατός ήλιος, ο ερχόμενος)
Αλ, εσύ που είσαι το φως, έλα στη γη!
κι εσύ Ελ ρίξε τις ακτίνες σου στη λάσπη που ψήνεται.
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν
πάνω στην παλλόμενη γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα,
που είναι το μικρό,
και κινδυνέψει να χαθεί το καταστάλλαγμα του πυρός
μέσα στην αναβράζουσα λάσπη
κι ας αναπτυχθεί η ψυχή
που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!
ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ
Αλ= ο νοητός Ήλιος
φα-ος=το φως
βη=προστακτική του ρήματος βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι)
τα=εις τη (δοτική του δωρικού τύπου "τη")
γα=γη
άμα=συγχρόνως
Ελ= ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
εψ= ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος
ιλων= ιλύς (ουσιαστικό)= λάσπη, πηλός
στη= προστακτική του ρήματος ίστημι=στέκομαι
ίγμα= καταστάλλαγμα, απόσταγμα
ζη=προστακτική του ρήματος ζω
η=προστακτική του ρήματος ειμί, είμαι
θη=προστακτική του ρήματος θέτω
ιώτα= τα Ιώγα, τα Εγώ
παλάν=ρήμα πάλλω=δονούμαι, περιστρέφομαι, επίθετο Παλλάς=πάλλουσα, περιστρεφόμενη (παράβαλε:Παλλάδα Αθηνά)
δα=άλλος τύπος της Γα, Γης (παράβαλε:Δομήτηρ>Δημήτηρ>Δήμητρα=Μητέρα Γη
νυξ=η νύχτα
ο (αναφορικό)= το οποίο, που
φυ (οι) = ευκτική του ρήματος φύω=φυτρώνω, αναπτύσσομαι
Η ΕΚΦΩΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΛΗΣΗΣ ΑΥΤΗΣ, ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΚΟ ΤΗΣ ΤΥΠΟ, ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΔΟΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΙ ΑΝ ΙΣΤΑΝΤΑΙ...
ΠΗΓΗ:
Από amadryas στις Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007, Αδριανός : 08-08-09 στις 03:29
"ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ.
ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ (ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)"
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
(ΑΛ= ο νοητός ήλιος, ΕΛ=ο ορατός ήλιος, ο ερχόμενος)
Αλ, εσύ που είσαι το φως, έλα στη γη!
κι εσύ Ελ ρίξε τις ακτίνες σου στη λάσπη που ψήνεται.
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν
πάνω στην παλλόμενη γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα,
που είναι το μικρό,
και κινδυνέψει να χαθεί το καταστάλλαγμα του πυρός
μέσα στην αναβράζουσα λάσπη
κι ας αναπτυχθεί η ψυχή
που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!
ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ
Αλ= ο νοητός Ήλιος
φα-ος=το φως
βη=προστακτική του ρήματος βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι)
τα=εις τη (δοτική του δωρικού τύπου "τη")
γα=γη
άμα=συγχρόνως
Ελ= ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
εψ= ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος
ιλων= ιλύς (ουσιαστικό)= λάσπη, πηλός
στη= προστακτική του ρήματος ίστημι=στέκομαι
ίγμα= καταστάλλαγμα, απόσταγμα
ζη=προστακτική του ρήματος ζω
η=προστακτική του ρήματος ειμί, είμαι
θη=προστακτική του ρήματος θέτω
ιώτα= τα Ιώγα, τα Εγώ
παλάν=ρήμα πάλλω=δονούμαι, περιστρέφομαι, επίθετο Παλλάς=πάλλουσα, περιστρεφόμενη (παράβαλε:Παλλάδα Αθηνά)
δα=άλλος τύπος της Γα, Γης (παράβαλε:Δομήτηρ>Δημήτηρ>Δήμητρα=Μητέρα Γη
νυξ=η νύχτα
ο (αναφορικό)= το οποίο, που
φυ (οι) = ευκτική του ρήματος φύω=φυτρώνω, αναπτύσσομαι
Η ΕΚΦΩΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΛΗΣΗΣ ΑΥΤΗΣ, ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΚΟ ΤΗΣ ΤΥΠΟ, ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΔΟΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΙ ΑΝ ΙΣΤΑΝΤΑΙ...
ΠΗΓΗ:
Από amadryas στις Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007, Αδριανός : 08-08-09 στις 03:29
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010
βιντεο στο youtube
Κατάφερα τελικά να κάνω δικά μου βίντεο στο youtube με φωτογραφίες, σήμερα όλη μερα παιδεύτηκα και κατάφερα να κάνω δύο το πρώτο ήταν στην προηγούμενη αναρτηση και τωρα το δευτερο ουαουουουουυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!!! Για αρχή καλά σα να 'μαστε ρε παιδιά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)