ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

3 και σήμερα, άρχισα και ‘γω όπως κάνουν τα φανταράκια στο Στρατό περιμένοντας την πολυπόθητη μέρα της απόλυσής τους, έτσι περιμένω και ‘γω να φύγω διακοπές, άιντε και κοντεύουμε, τόσο έμεινε και βουρρρρρρρρ, να ξελαμπικάρουμε λίγο από την καθημερινότητα , να αλλάξουμε παραστάσεις, να δούμε καινούργια πράματα και μέρη, να ανέβει η διάθεση και η ψυχολογία μας βρε αδερφέ.
Δυστυχώς, οι μέρες των διακοπών κυλάνε πολύ γρήγορα, σαν τα ορμητικά νερά του ποταμού πέφτοντας από τον καταρράκτη.

ΦΩΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΟΛΟΓΥΡΑ ...

Γ : Γιατί ?
Α : Τι γιατί?
Γ : Γιατί φεύγεις ενώ μέχρι χθες ήθελες?
Α : Δεν ξέρω, μάλλον φοβάμαι.
Γ : Φοβάσαι?????? Τι??????
Α : Εσένα
Γ : Εμένα??? γιατί???
Α : Την ανεξαρτησία, την ελευθερία σου ...
Γ : Τι σημαίνει αυτό?
Α : Εμείς οι άνδρες έχουμε διδαχτεί από το σπίτι, την κοινωνία κλπ τη γυναίκα ως κατώτερο ον από εμάς, τη γυναίκα πλήρως υποταγμένη στον άντρα αφέντη κ…
Γ : Στάσου-στάσου τι λες, καταλαβαίνεις??
Α : Απόλυτα, κοίτα όταν ο άντρας έχει μεγαλώσει με αυτή την κουλτούρα, όταν όλη η ιστορία δείχνει τη γυναίκα απλά να υπάρχει για να υπηρετεί και να ικανοποιεί τις ορέξεις του άρσενικού, τότε καταλαβαίνεις πως αυτό είναι δύσκολο να αλλάξει μέσα σε λίγα χρόνια, η παραπάνω νοοτροπία έχει ποτίσει το DNA των ανδρών, είμαστε πλέον αντιμέτωποι με ένα άλλο, καινούργιο φύλο, θηλυκού γένους, τις ανεξάρτητες γυναίκες, τις γυναίκες που έχουν γνώση και άποψη, τις γυναίκες που διεκδικούν τη ζωή και τις απολαύσεις της. Αυτό όλο φοβίζει και ο άνδρας προτιμά την άβγαλτη-άβουλη γυναίκα, τη γυναίκα δίχως εμπειρίες, δίχως γνώση και άποψη έτσι είναι πιο κοντά στο πρότυπο του, νοιώθει ασφαλής και προστάτης ……………
Γ : Σταμάτα, δεν θέλω να ακούσω άλλο, δεν το αντέχω, είναι βλακεία όλο αυτό…..
Α : Μπορεί, άλλα είναι η αλήθεια, ο άνδρας θέλει να νιώθει ο δυνατός, το ισχυρό φύλο, γυναίκες ανεξάρτητες μπορεί να τις κάνουν κολλητές, να τις ερωτευτούν άλλα δύσκολα θα τις επιλέξουν για σύντροφο ζωής.
Γ : Ο ένας δεν μπορεί να καταλάβει τον άλλον, είναι αδύνατο λόγω της βιολογικής διαφορετικότητας στον εγκέφαλο των δύο φύλων η οποία είναι υπεύθυνη για την ασύμφωνη αντιμετώπιση πραγμάτων και στάση ζωής που έχουν…κάποτε οι γυναίκες δεν μιλούσαν φοβόταν τον άνδρα τον αγροίκο που είναι προικισμένος από τη φύση με μυϊκή δύναμη και τεστοστερόνη η οποία και είναι υπεύθυνη για το μαχητικό και άφοβο του χαρακτήρα του, ενώ η γυναίκα είναι προικισμένη με ψυχική δύναμη και το ένστικτο φροντίδας – μητρικό ένστικτο το οποίο είναι αποτέλεσμα της γυναικείας ορμόνης τα οιστρογόνα , το ότι δεν μιλούσε η γυναίκα κάποτε έκανε τον άνδρα να την θεωρεί υποδιαίστερη του, δεν ήταν όμως και τώρα ο ίδιος φοβάται και η συμπεριφορά του φοβίζει, έχουμε φτάσει στο σημείο που οι μεν αμφισβητούν την ύπαρξη των δε και η μοναξιά καλά κρατεί κι αντί να κάνουμε κάτι γι΄ αυτό επαναπαυόμαστε και η βλακεία του χωρίς λόγο ανταγωνισμού στα πρωτεία με τη δυστυχία της μοναξιάς στο χρυσό μετάλλιο παγκοσμίως….Αντίο
Α : Αντίο
Γ : Μόνη …………..
Α : Μόνος ………..

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ...

Αυτή ή στιγμή είναι από εκείνες που βαθιά μέσα σου νιώθεις πως θέλεις να πεις πολλά, που θέλεις να εξωτερικεύσεις σκέψεις και ανησυχίες, που θέλεις να βγάλεις από μέσα σου την απογοήτευση σου, να φωνάξεις, να τα σπάσεις, άλλα οι λέξεις δεν βγαίνουν, μπλοκάρεις...Ένα είναι το σίγουρο πως κάτι τέτοιες στιγμές καλύτερα να σωπαίνεις...

Τα 7 θαυματα του κοσμου!!!

ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ & HAPPY END Ο ΛΟΓΟΣ

Αποφάσισα να χωρίσω, λόγω του ότι δεν γούσταρα κάποια σημεία του χαρακτήρα της πρώην αγάπης μου, δεν μπορούσα να τα αντέξω βρε παιδάκι μου και έμεινα μονάχη μου παλεύοντας με τα όρνια του ίδιου μου του εαυτού.

Αρκετό διάστημα μετά το μοιραίο εκείνο βράδυ του χωρισμού μας (λέμε τώρα), ανακάλυψα ότι ο τύπος συνεχίζει να με ελκύει ακόμα (δεν έχω και με τι άλλο να ασχοληθώ), αποφάσισα μπάρεμ να βρίσκομαι μαζί του, εξάγοντας από μέσα μου στοιχεία της στόφας του που δεν έκανα καθόλου όρεξη στο παρελθόν, στο κάτω-κάτω δεν τα βρίσκεις όλα κατά παραγγελία, (Μαλακίες, μην συμβιβάζεσαι σε χλιαρές κ ανούσιες καταστάσεις),τελικά.
Από την άλλη πλευρά δεν μπορείς να καλουπώσεις τα πράματα και να τους δώσεις ένα συγκεκριμένο σενάριο με συγκεκριμένη πλοκή και συγκεκριμένο happy end, δεν είναι παραμύθι η ζωή (όπως μας βομβαρδίζουν από μικρές κοπελούδες, περί πρίγκηπος στο άσπρο άτι, η οικογένεια, η κοινωνία, τα πάντα γύρω μας) και η κατά παραγγελία λειτουργία δημιουργεί πίεση κάνοντας την παραμονή στη σχέση αφόρητη.

Για να σοβαρευτούμε λίγο

Ο καιρός και οι κοινές εμπειρίες δένουν καλύτερα τους ανθρώπους, χτίζουν εμπιστοσύνη, τους ομορφαίνουν μαζί, όταν φυσικά προϋπάρχει η καλή χημεία, η συνειδητοποίηση της διαφορετικότητας τους από τη φύση πακέτο με τη σωστή διανομή των ρόλων τους, η διάθεση για καλή επικοινωνία, η διαλλακτικότητα και φυσικά το καλό sex.

Και στο κάτω-κάτω όπου πάει και όσο πάει , ο άνθρωπος (άνω θρώσκω) πρέπει και οφείλει να κοιτάζει μπροστά παίρνοντας σωστά μηνύματα από τις εμπειρίες του, προχωρώντας … προχωρώντας και προχωρώντας , άλλωστε ποιος ισχυρίστηκε ότι είναι μονογαμικό ον και με αυτόν που γεννιέται πεθαίνει κιόλας όπως για παράδειγμα οι λύκοι, γιατί μονογαμικότητα αυτό σημαίνει, τώρα όσον αφορά έχω μια σχέση και είμαι εκεί και μόνο εκεί είναι γιατί εμείς επιλέγουμε να είμαστε σ’ αυτή, είναι γιατί η συγκεκριμένη μας ευχαριστεί, μας κάνει χαρούμενους και ανανεώνετε συνέχεια και για όσο συνεχίζει να το κάνει αυτό, εμείς θα είμαστε εκεί, σταθερά εκεί. Η διαφορά του ανθρώπου με τα ζώα είναι ότι ο άνθρωπος έχει μυαλό και λογική σκέψη η οποία σε συνδυασμό με το σεξουαλικό ένστικτο και το ένστικτο αναπαραγωγής δίνει τη δυνατότητα της σταθερότητας και μονογαμικότητας στη σχέση, αυτό όμως κατακτιέται δεν χαρίζεται

Να ‘μαστε καλά λοιπόν και να μάθουμε να βλέπουμε τα πράματα ποιο λεύτερα λοιπόν

ΓΝΩΣΗ = ΔΥΝΑΜΗ

Η Γνώση είναι δύναμη και αυτή η δύναμη προέρχεται μέσα από τη μάθηση και τις εμπειρίες μας. Η γνώση είναι σοφία όταν μπορούμε και ξέρουμε να διοχετεύσουμε και αξιοποιήσουμε σωστά. Η μάθηση η οποία λαμβάνουμε δεν πρέπει να σταματά με το τέλος της σχολικής ή φοιτητικής μας ζωής άλλα να συνεχίζεται δια βίου. Τις εμπειρίες θα πρέπει να είμαστε ικανοί να αξιολογούμε σωστά έτσι ώστε να μετατρέπουμε σε γνώση.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω πως ανεξαρτήτους εκπαιδευτικού ή πανεπιστημιακού τίτλου που διαθέτει ο καθένας από μας, είμαστε όλοι οι εν ζωή άνθρωποι, συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο της ζωής.

Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν γουστάρουν τη γνώση διότι η απόκτησή της απαιτεί προσπάθεια άρα κ το θεωρούν κουραστική διαδικασία.

Η γνώση είναι η τροφή του πνεύματός μας άρα και αναγκαία για την ύπαρξη και επιβίωση του ατόμου στην γη. Ο άνθρωπος στο μεγαλύτερο ταξίδι που κάνει αρχή γεννωμένης τη γέννησή του και προορισμό την έξοδό του από τη ζωή με τον θάνατό του θα πρέπει : 1) Να δει, 2) Να διδαχτεί, 3) Να μάθει, 4) Να δημιουργήσει 5) Να προσφέρει. Η προσφορά είναι το μέγιστο αγαθό που ολοκληρώνει.

Δυστυχώς στις μέρες μας το σύστημα θέλει τους ανθρώπους υπνωτισμένους, προβατάκια για να μπορεί να τους σέρνει κατά πως θέλει και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνει είναι η άγνοια. Έτσι λοιπόν βομβαρδίζει την νεολαία μας με γελοίες εκπομπές και με άτομα της show business τους λεγόμενους stars οι οποίοι κατά την πλειοψηφικά τους είναι τενεκέδες και όσο πιο τενεκές είναι κάποιος από δαύτους τόσο μεγαλύτερο πρότυπο για την νεολαία μας γίνεται. Είδωλα που στο άκουσμα του ονόματος τους και μόνο, τα παιδιά μας παραλογίζονται και θυσιάζονται στο βωμό ψεύτικων και δίχως νόημα αξιών.

Χωρίς εφόδιο τη γνώση ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να αντιδράσει, το μόνο που κάνει είναι να συμβιβάζεται σε ένα σύστημα που μέρα με τη μέρα του αφαιρεί το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή διαβίωση στο σκαρί του προσωπικού και μοναχικού ταξιδιού του.

Μήπως τελικά οδηγούμαστε σε έναν νέο μεσαίωνα, ένα νέο σκοταδισμό????

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ???

Ο χρόνος ρέει, προχωρεί σταθερά και ασταμάτητα και μόνο προς τα εμπρός ή έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να τον αντιλαμβανόμαστε?

Πόσες φορές δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να θέλουμε να σταματήσουμε το χρόνο σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και πόσες πάλι να τον κάνουμε να τρέξει και το περίεργο είναι ότι όταν βιαζόμαστε να περάσει αυτός αργεί και όταν πάλι τον θέλουμε στάσιμο, φεύγει βιαστικός λες κ είναι βαλμένος για να μας την σπάσει ή έτσι τουλάχιστον είμαστε ικανοί να τον αντιληφθούμε.

Ποια η ουσία αν χρόνος δεν υπήρχε? Πως θα μπορούσε η μέρα να διαδεχθεί τη νύχτα, η άνοιξη τον χειμώνα, το ουράνιο τόξο τη βροχή κλπ? Ότι κι αν ο χρόνος είναι, όσα ερωτήματα κι αν έχουμε γι’ αυτόν το σίγουρο τουλάχιστον για την ανθρώπινη φύση είναι πως κυλάει ασταμάτητα , σταθερά κ μπροστά. Ένα άλλο ερώτημα που γεννιέται είναι πως με την κίνηση του χρόνου προς τα μπροστά όλα τα υπόλοιπα που βιώσαμε κατά το παρελθόν και υπάρχουν μέσα μας μόνο μέσω των αναμνήσεων μας κι όλα αυτά που θα ‘ρθουν κ θα γίνουν κ αυτά με τη σειρά τους παρόν κ παρελθόν βρίσκονται κάπου μέσα στο σύμπαν?

Λέγεται πως ο χρόνος είναι μια ακόμη διάσταση την οποία ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να αντιληφθεί πλήρως παρά μόνο την κίνησή της προς τα εμπρός όπως προανέφερα κ ίσως αυτό είναι που κάνει τη συγκεκριμένη διάσταση μυστηριώδη κ τον άνθρωπο από εκατοντάδες χρόνια να ψάχνει να βρει τρόπους να ταξιδέψει στο παρελθόν και στο μέλλον.

Σύμφωνα με τον κορυφαίο φυσικό καθηγητή Στίβεν Χοκινγκ ο χρόνος ακολουθεί το σύμπαν κ το σύμπαν δεν υπήρχε από πάντα υπολογίζεται πως η αρχή του σύμπαντος έγινε πριν 15 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου. Σύμφωνα με τον Χοκινγκ λοιπόν η αρχή κ η προέλευση του σύμπαντος κρύβει το μυστικό στην επιστήμη του χρόνου. Ο διαχωρισμός για παράδειγμα δύο γαλαξιών στο σύμπαν κ η μετέπειτα ξεχωριστή, κοντινή και σταθερή τους πορεία δεν είναι παρά μια λειτουργία του χρόνου.

Μήπως τελικά ο χρόνος δεν υπάρχει ? όπως υπαινίσσεται ο Αινστάιν στη θεωρία του περί σχετικότητας πως στο σύμπαν χρόνος δεν υπάρχει. Ο φυσικός Τζούλιαν Μπαρμπούρ υποστηρίζει : οι υπολογισμοί του σύμπαντος που έχουν πολλές πιθανότητες και άρα είναι πιθανόν να βιωθούν, έχουν μέσα τους μια έννοια ιστορίας, μια σειρά από «αρχεία» που υποδεικνύουν ότι έχουμε παρελθόν, πρόκειται για υπολογισμούς, τους οποίους ονομάζει «κάψουλες χρόνου». Δεν υπάρχει ιστορία σε κανένα μονοπάτι, υπάρχουν μόνο «αρχεία» που βρίσκονται στο τώρα. Κι αυτά είναι που μοιάζουν με «ιστορία».

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Θέλω να ερωτευτώ και συν το χρόνο να αγαπήσω, να νιώσω την καρδιά μου να σπάει στη σκέψη του, το στομάχι μου να σφίγγει στο βλέμμα του, όλη τη ζωή μου να παραλύει στην παρουσία του, όχι δεν είναι υπερφίαλα λόγια γραμμένα σε μια «σελίδα χαρτί» είναι ανάγκη, μία ανάγκη που βγαίνει από μέσα μου όχι για να καλύψει την εγωπάθεια και τον εγωκεντρισμό μου μα για να καλύψει την πείνα της ψυχής μου, μιας ψυχής που παραμένει ρομαντική και πιστεύει ακόμη στην ομορφιά που μπορεί να σου προσφέρει η καλλιέργεια του συναισθηματικού και πνευματικού κόσμου μόνο και όχι τα υλικά αγαθά τη στιγμή που η μοναξιά γύρω μας έχει την τιμητική της.
Πως γίνετε να υποφέρουμε όλοι από μοναξιά τη στιγμή που απαξάπαντες διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτό?
Μήπως τελικά στο βωμό του φόβου και της ανασφάλειας κλεινόμαστε ολοένα και πιο πολύ στο καβούκι μας αρνούμενοι να πολεμήσουμε για την ευδαιμονία μας ή οποία είναι και αναντίρρητο δικαίωμα μας?
Οι εμπειρίες είτε αρνητικές είτε θετικές πρέπει να λειτουργούν ως σχολείο στη ζωή ενός ανθρώπου προσφέροντας του γνώση και σοφία, ακαταμάχητο «όπλο» και ικανότητα που αν χρησιμοποιηθούν σωστά είναι δυνατόν να σε αναδείξει νικητή στον σημαντικότερο και πολύχρονότερο αγώνα σου «τη μάχη για την επιβίωσή και την κατάκτηση της ευτυχίας σου».

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ

Στην απέναντι όχθη της απεραντοσύνης το κορμί εδρεύει
Το ποτάμι κυλά πότε ορμητικό και πότε γαλήνιο
Και ‘γω είμαι εκεί ακούνητη, αλώβητη μαζί και πληγωμένη
Δεν περιμένω τίποτε, σωπαίνω κι αναμένω.

Προσδοκώ κι ελπίζω δεν ξέρω τι, ίσως βρεθούμε μαζί
μια μέρα και δούμε τον κόσμο να αλλάζει.

Το δάκρυ που κύλησε απ’ το μάτι του ουρανού
Ανατάραξε τα ανέγνοιαστα νερά του ποταμιού
Κι όμως δεν άλλαξε τίποτε, μονάχη
παρέμεινα στην απέναντι όχθη

Εγκλωβισμένη στου μυαλού τα μονοπάτια
Ανασκαλεύω τρόπο απόδρασης να βγω
Χαρά και θλίψη όλα ένα πράμα
ξέμεινα στην απέναντι όχθη να σωθώ.

Μια φορά και έναν καιρό στα πολύ παλιά χρόνια ο κακός δαίμονας θέλησε να εκδικηθεί την ανθρωπότητα διότι μισούσε θανάσιμα την αρμονία που επικρατούσε μεταξύ των ανθρώπων έτσι λοιπόν κατασκεύασε έναν πελώριο καθρέφτη ο οποίος μετέτρεπε το καλό σε κακό και το αντίθετο, αφού έφτιαξε λοιπόν τον καθρέφτη είπε και τα μαγικά του λόγια «αμπρα καταμπρα, καθρέφτη καθρεφτάκι μου από δω και στο εξής όποιος θα καθρεφτιστεί μέσα σου, να μην μπορέσει ξανά να διακρίνει το καλό, να βλέπει το κακό εκεί που δεν υπάρχει και το καλό μόνο μέσα στο κακό έτσι για να μην μπορεί να βρει ησυχία και χαρά στη ζωή του», έτοιμος λοιπόν ο περιβόητος καθρέφτης μας , ο κακός φίλος μας πια δαίμονας χαρούμενος για το κατασκεύασμά του, τοποθέτησε τον μεγάλο αυτό καθρέφτη σε σημείο όπου το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας θα περνούσε και θα τον έβλεπε, τοποθετήθηκε λοιπόν πάνω στην άμμο, δίπλα στη θάλασσα, κοντά στο παλάτι της καλής νεράιδας.
Κάποια στιγμή μεγάλη βροχή αναστάτωσε την ανθρωπότητα και ένας μεγάλος κεραυνός θρυμμάτισε τον μεγάλο καθρέφτη και τα θρύψαλά του μπλέχτηκαν μαζί με κόκκους άμμου, από τότε και στο εξής κάθε φορά που φυσά αέρας τα θρυμματισμένα κομματάκια του καθρέφτη ενωμένα με την άμμο πετάνε ψηλά στον ουρανό, μπαίνουν στα μάτια των ανθρώπων και το αποτέλεσμα …………. χωρίς λόγια……..

(θαρρώ πως μία παρόμοια ιστορία άκουσα μικρή γραμμένη από τον μεγάλο παραμυθά ΑΝΤΕΡΣΕΝ)

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

- Δεσμεύσου…
 σε τι ?

- ότι θα μείνεις για πάντα μαζί μου…

 όχι

- γιατί όχι ?

 δεν γίνεται…

- γιατί ?

 Το πάντα είναι ανύπαρκτο, είναι ουτοπία…

- Δεν μ’ αγαπάς?

 Ναι, και?

- Άρα μπορείς να μου το υποσχεθείς…

 Όχι, θα μείνω μαζί σου όσο αντέξω…1 μήνα, 1 χρόνο, έως ότου πεθάνω…δεν ξέρω

- Δεν μπορώ …

 Τι πράμα?

- Να ζω στην ανασφάλεια…

 Ανασφάλεια είναι το πάντα …

- Γιατί ?

 Είναι ψέμα…

- Μα φοβάμαι…

 Μη χάνεις τον εαυτό σου, αγάπα με, ζήσε μαζί μου, σ’ αγαπώ, σε θέλω, σε νοιάζομαι, δεν σου φτάνει?

- Ναι, για πάντα…

 Μπορεί, για πάντα…μην ανησυχείς…

Το γαμημένο το όνειρο εκεί που νομίζεις πως πας να το πιάσεις και να ξεφύγεις από τη μιζέρια της ζωής σου εκεί ξυπνάς και ξανάρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητά σου, μόνο που αυτή τη φορά η αλήθεια της ζωής σου είναι πιο σκληρή αφού κατάφερες έστω και για λίγο να χαϊδέψεις το ενύπνιο σου και να αφυπνιστείς απ’ τη λήθη της ψυχής σου.
Ταξίδια της ψυχής και η ρουφιάνα η τύχη στο τιμόνι που σου χαμογελά και σε μαγεύει, σου κάνει τα τσαλίμια της και σε τρελαίνει, χάνεσαι μεθυσμένος απ’ το κρασί της απόλαυσης και κολυμπάς άλλοτε παλεύοντας με τα κύματα κι άλλοτε απολαμβάνοντας τη μπουνάτσα.
Τι αξία θα ‘χε άραγε αν το σκαρί της ζήσης μας έπλεε πάντα με νηνεμία, ποιες συγκινήσεις, ποιες αγωνίες, ποιες λύπες και ποιες χαρές θα μας χαριζότανε έτσι απλά? Κι αν μας δωρίζονταν ποια η χρησιμότητα όταν το αρμένισμα μας με προορισμό το γνωστό- άγνωστο θα έφτανε στο τέλος του;

Τα ιδανικά είναι σαν τα άστρα. Δεν είναι χειροπιαστά, άλλα ακολουθώντας τα θα σε βοηθήσουν όπως ο πολικός αστέρας τους ναυτιλομένους, να εκπληρώσεις τον προορισμό σου στη ζωή. (ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ)